“ซีเอ๋อร์” กู้ไป๋อีตะลึงค้าง
“มีคนที่ต้องการฝ่าผ่านที่ตรงนี้ไป ที่ตรงนี้อันตรายเป็นอย่างมาก เจ้าออกไปก่อน” กู้ไป๋อีกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ารู้จักกับท่านลุงผู้นั้น ถ้าหากว่าเขาล้มเหลวพ่ายแพ้ข้ายังสามารถช่วยเหลือเบื้องต้นได้”
“เช่นนั้นก็ดี อย่าได้ห่างจากข้าเป็นอันขาด” กู้ไป๋อีกล่าว
เมฆลมเคลื่อนไหวรวดเร็ว ฟ้าฝนโหนพัดกระหน่ำ เม็ดทรายที่ปลิดปลิวจำนวนมากได้รบกวนการมองเห็นของมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋ ข้าจำได้ว่าครั้งแรกที่พบเจ้านั้นก็เกิดภาพเช่นนี้ขึ้น”
กู้ไป๋อีตะลึงงันเล็กน้อย เมื่อนึกถึงมันในตอนนี้ มันช่างโชคดีเหลือเกินที่เกิดความพ่ายแพ้และจนตรอกในครั้งนั้น มิเช่นนั้นก็คงจะมิได้พบกับนาง
“รึว่าหากต้องการขึ้นไปยังตำแหน่งด้านบนนั้นมันจะต้องอันตรายเช่นนี้เลยรึ?”
มู่เฉียนซีเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟากฟ้า นางมักจะรู้สึกเสมอว่านี่เป็นช่วงเวลาแห่งสายฟ้ามหันตภัยของโลกทั้งสี่ทิศ และมีพลังกดดันที่แปลกประหลาดพลังหนึ่ง
กู้ไป๋อีกล่าว “หลายพันปีมานี้ ขอแค่เพียงจอมภูตสามารถฝึกบำเพ็ญไปจนถึงขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่เก้าเต็มขั้นได้ และรวบรวมพลังให้ถึงขั้นเพื่อดึงดูดฟ้าผ่า เช่นนั้นก็จะสามารถออกไปได้อย่างราบรื่น แต่ก็ไม่รู้ว่ามิติแห่งนี้ในโลกทั้งสี่ทิศได้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นตั้งแต่เมื่อใด จอมภูติมิเพียงแต่ต้องเก็บสะสมรวบรวมพลังที่แข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนนี้ถึงสิบเท่า แต่หากคิดที่
