้ใช้ประโยชน์มาอย่างมากมาย
อีกทั้งสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้นั้นไม่คุ้มกับสิ่งที่แลกไปเลยสักนิด เรียกได้ว่าขาดทุนอย่างย่อยยับ
หลังจากที่ยาลูกกลอนของไห่ฝานถูกใช้อย่างสิ้นเปลืองไปจนหมดสิ้น ยาเม็ดของมู่เฉียนซีกลับมีเหลืออยู่อย่างเพียงพอ จากนั้นนางจึงไปซื้อสมุนไพรวิญญาณที่นางอยากจะได้จริง ๆ
ที่เลือกมาเมื่อครู่นั้นเป็นเพียงของที่เอาไว้หลอกเจ้าหมอนั่นเท่านั้น
หลังจากที่รู้สึกตัวแล้ว ไห่ฝานก็นึกขึ้นได้ เขากัดฟันมองไปยังมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “เจ้าตั้งใจ เจ้าตั้งใจหลอกข้า”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไร้เดียงสา “ข้าหลอกเจ้า เจ้ามีหลักฐานเหรอ? สมุนไพรวิญญาณเหล่านั้นเป็นสิ่งที่เจ้ายินดีที่จะซื้อเอาไว้เอง มาตอนนี้กลายไปคนยากไร้แล้วก็มาโทษข้า”
“เจ้า…” ไห่ฝานโกรธเสียจนจะพุ่งเข้าไปลงมือกับมู่เฉียนซี แต่ทว่าผู้ติดตามของเขาได้เข้ารั้งเอาไว้
“นายน้อย ใจเย็น ๆ ลงหน่อยเถิด เมื่อถึงตอนงานแข่งขันปรุงยาท่านก็ค่อยทำให้นางได้เห็นดำเห็นแดงกันไปเลยก็พอแล้ว อย่าได้ทำการอะไรวู่วามชั่วขณะในที่แห่งนี้”
มิใช่ว่าพวกเขาชาวเกาะไห่เทียนเกรงกลัวตำหนักเป่ยหาน แต่เป็นเพราะตอนนี้พวกเขาอยู่ในถิ่นที่ของผู้อื่น อีกทั้งที่แห่งนี้ยังมีหัวหน้าตำหนักที่แข็งแกร่ง พวกเขาจึงจำต้องระมัดระวัง
ในหอชาที่อยู่ไม่ห่างไกลออกไปนัก สตรีชุดขาวผู้หนึ่งที่เห็นเรื่องราวเหล่านี้ก็ได้กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน “จงไปเชิญคุณชายผู้นั้นมา”
.
.
