ยิ้มแล้วกล่าว “ยายเฒ่า นี่เป็นยาน้ำที่ท่านต้องการ สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ท่านจะขายให้แก่ข้าได้หรือไม่?”
ยายเฒ่ากล่าวอย่างตื่นเต้น “ได้ แน่นอนว่าได้”
ไห่ฝานได้เห็นแล้วว่าผู้ใดแย่งซื้อของของเขาไป เมื่อมองไปที่มู่เฉียนซีแล้วระเบิดความเกรี้ยวโกรธออกมา
“เจ้ากล้าที่จะแย่งซื้อของกับข้า”
มู่เฉียนซีกล่าวเย้ยหยัน “เจ้าสามารถแย่งซื้อของกับข้าได้ แล้วข้าจะไม่สามารถแย่งซื้อของกับเจ้าได้หรือ? หากเจ้าแน่จริงก็เพิ่มราคาสิ”
ไห่ฝานโกรธจัดด้วยหลายเหตุผล ถ้าหากว่าการเพิ่มราคานั้นเพิ่มด้วยยาลูกกลอนก็ยังสามารถเพิ่มราคาได้ แต่นี่เป็นยาชนิดน้ำที่แปลกประหลาดและไม่มีอยู่ จึงไม่สามารถลงมือได้
ไห่ฝานแทบอดไม่ได้ที่จะถลกหนังมู่เฉียนซีทั้งเป็น มู่เฉียนซีก็มองเมินเขาไปและไปเลือกซื้อสมุนไพรวิญญาณต่อ
จากนั้นของที่ต้องตามู่เฉียนซี ไม่ว่าจะได้ใช้ประโยชน์หรือไม่ก็ตาม ขอแค่เพียงใช้ยาลูกกลอนในการแลกเปลี่ยนซื้อขาย ไห่ฝานก็จะแย่งชิงมาเสีย
มุมปากของมู่เฉียนซียกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามขึ้น “อันนี้เท่าไร?”
ไห่ฝานกล่าว “สิ่งนี้ข้าจะเอา ข้าให้สองเท่า”
มู่เฉียนซีกล่าว “ในเมื่อนายน้อยไห่ชอบเช่นนี้ ของเหล่านี้ให้เจ้าก็แล้วกัน”
มู่เฉียนซีได้ไปยังอีกร้านหนึ่ง นายน้อยไห่ก็ไปแข่งขันแย่งซื้อเช่นเดิม
ด้วยความที่เกิดอาการหัวร้อนขึ้นชั่วขณะ รอจนเมื่อใช้สมุนไพรวิญญาณที่มีติดตัวมาไปจนหมดแล้วจึงพบว่าตนเองได้ซื้อสมุนไพรวิญญาณที่ไม่ได
