เช่นนั้นแล้วมันจะมีประโยชน์อันใดเล่า?
กู้ไป๋อีกล่าว “เคยมีคนจำนวนไม่น้อยสงสัย แต่กลับไม่มีผู้ใดที่หาถึงสาเหตุต้นกำเนิดได้”
เมฆมืดดำสลายหายไป ท้องนภาเริ่มสดใส มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเรากลับไปกันเถอะ แล้วก็ไปดูที่จัตุรัสค้าขายแลกเปลี่ยนสมุนไพรวิญญาณอีกครั้ง”
สมุนไพรวิญญาณของไห่ฝานนั้นไม่เหลือเลยแม้แต่สักต้นเดียว ต่อจากนี้ไปคงทำได้แต่เพียงใช้ยาลูกกลอนแลกซื้อเอาอย่างเดียว
โชคดีที่ในคลังของเขามีอยู่ไม่น้อย จึงซื้อของได้มาอยู่เป็นจำนวนมาก
“ข้าต้องการสิ่งนี้ เจ้าต้องการจะแลกกับอะไร?”
“ข้าต้องการยาซวนแบบน้ำของหอหมอปีศาจ อีกทั้งยังต้องเป็นรสองุ่น หลานของข้าชอบรสชาตินี้” ยายเฒ่าขายโอสถผู้หนึ่งกล่าวขึ้น
ไห่ฝานกล่าวด้วยความตะลึง “ยาซวนชนิดน้ำอะไรกัน ยาชนิดน้ำเช่นนั้นไม่เป็นที่นิยม เจ้ากลับจะเอาสมุนไพรวิญญาณที่ดีเช่นนี้แลกกับยาชนิดน้ำ อีกทั้งยังต้องเป็นรสองุ่น เจ้าเห็นว่ามันเป็นน้ำผลไม้หรือ?”
เสียงของไห่ฝานนั้นดังอยู่มิน้อย เหล่าผู้คนก็หมดคำจะพูดกล่าวกับเจ้าบ้านนอกนี้เป็นที่สุด
ยายเฒ่าเองก็มองดูอย่างรังเกียจแล้วกล่าว “แม้แต่ยาแบบน้ำของหอหมอปีศาจก็ยังไม่รู้จัก เช่นนั้นเจ้าก็ไม่มีประโยชน์แล้วเจ้าคนยากไร้ อย่าได้มารบกวนการค้าขายของข้า”
เจ้าคนยากไร้?
นายน้อยแห่งเกาะไห่เทียนจะเป็นผู้ยากไร้ได้อย่างไรเล่า ไห่ฝานโกรธเสียจนหน้าแดง
ในตอนนี้เองขวดยาสีม่วงขวดหนึ่งก็ได้วางลงตรงหน้าของยายเฒ่าผู้นั้น มู่เฉียนซี
