ดวงตาของชายสูงวัยผู้นั้นเปล่งประกายขึ้นทันที “สาวน้อย ข้าสังเกตเจ้าอยู่นานแล้ว เจ้าไม่เหมือนกับคนอื่น ข้ายินดีให้เจ้าลองดูสักตั้ง”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “เช่นนั้น ข้าไม่มีทางทำลายความเชื่อใจของท่านลุงแน่นอน”
ไห่ฝานกล่าว “เป็นไปไม่ได้ เจ้าจะทำเรื่องที่ยาฟื้นฟูความแห้งเหี่ยวทำไม่ได้ได้ยังไง ข้าไม่เชื่อ!”
ทุกคนก็ยากที่จะเชื่อเช่นกัน อย่างไรเสียอาการของท่านลุงผู้นี้ก็แย่มากแล้ว นางจะทำได้อย่างไรกันเล่า
มู่เฉียนซีกล่าว “ท่านลุง ยาที่ข้าใช้มันมีฤทธิ์รุนแรงมาก ท่านใช้ยาพวกนี้ปรับร่างกายให้สมดุลก่อนเถอะ”
มู่เฉียนซีหยิบยาน้ำออกมาหลายขวด คนอื่น ๆ เห็นเช่นนี้ก็ตกตะลึงขึ้น “นี่เป็นยาบำรุงไตของหอหมอปีศาจ”
“ข้าได้ยินมาว่ายานี้หาซื้อได้ยากมากนะ!”
“……”
เมื่อไห่ฝานเห็นขวดยาน้ำเหล่านั้นเข้าก็กล่าวเย้ยหยันขึ้น “ยาน้ำ! นี่เจ้าทำได้แค่นี้เหรอ ข้าว่าคนอย่างเจ้าไม่นับว่าเป็นนักปรุงยาหรอกนะ เหอะ ยังมีหน้ามาพูดว่าเป็นนักปรุงยาอันดับหนึ่งแห่งแดนตะวันออก”
เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดนี้ของเขาแล้วต่างก็พากันกรอกตามองบนทันที
นี่ต่างหากล่ะที่เรียกว่าพวกบ้านนอกกบในกะลา! นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าแม้แต่ยาน้ำที่เป็นยาเฉพาะของหอหมอปีศาจที่เก่งกาจที่สุดเขายังไม่รู้จัก
ไห่ฝานก็รู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาดแล้ว เหตุใดคนอื่นถึงได้มองเขาด้วยสายตาที่แปลกประหลาดเช่นนี้
ชายชรากล่าว “สาวน้อย ข้าไม่ต้องการของเล่นเด็ก ๆ พวกนี้นะ”
มู่
