“นี่เป็นกฎของตำหนักเป่ยหาน ขอให้แขกผู้สูงศักดิ์ทุกท่านอย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลย”
ฝ่ายตรงข้ามนั้นมีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับที่หกเต็มขั้นและแต่ละคนนั้นก็มีพลังความสามารถที่ไม่ธรรมดา ที่พวกเขาพูดจาเช่นนั้นด้วยก็ยังนับว่ามีความเกรงใจ
ปรากฏว่าฝ่ายตรงข้ามก็ยังคงโอหังอยู่เช่นเดิม
“เยิ่นเย้อนัก ทำพวกเราเสียเวลา”
พลังกดดันพลังหนึ่งของยอดฝีมือระดับเต็มขั้นได้กระจายไปทั่วทั้งท้องนภา
ปัก ปัก ปัก! ยอดฝีมือระดับมหาจักรพรรดิของตำหนักเป่ยหานแต่ละคนได้ร่วงหล่นจากฟากฟ้า
พรวด!
ฝ่ายตรงข้ามลงมืออย่างไม่ปราณี พวกเขาแต่ละคนล้วนได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก
เหล่าผู้คนที่มุงดูอยู่ก็ล้วนแต่ตะลึงค้าง คนกลุ่มนี้ก็จะโอหังเกินไปแล้วกระมัง
กลุ่มคนที่มาจากที่อื่นได้ทำเรื่องที่ไร้ขื่อแปในเมืองเป่ยหานเช่นนี้นั้นราวกับไม่เห็นตำหนักเป่ยหานอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
เหล่าทหารรักษาการณ์เหล่านี้เองก็โกรธเกรี้ยวอย่างที่สุด และในตอนนี้เองเงาร่างสีม่วงก็ได้พุ่งผ่านเข้ามา “รักษาบาดแผลก่อนเถอะ”
เมื่อพวกเขามองเห็นเด็กสาวชุดสีม่วงที่งามเลิศเป็นหนึ่งในใต้หล้าก็ล้วนตะลึงค้าง “ประมุขน้อย”
“ประมุขน้อยเฉียนซี ข้าน้อยไร้ความสามารถ”
“ประมุขน้อยเฉียนซี…มู่เฉียนซีข้าเคยได้ยินชื่อเจ้ามาก่อน” ชายหนุ่มชุดคลุมลายงูหลามที่อยู่บนม้าบินผู้นั้นมองมายังมู่เฉียนซี
ชายหนุ่มผู้นั้นมีรูปร่างหน้าตางดงาม สายตาที่แสนเอาแต่ใจนั้นได้กวาดมองมายังมู่เฉียนซี รูปลักษณ
