ะไห่เทียนเหล่านั้นถลึงตามองมู่เฉียนซีอย่างดุดัน “เจ้านี่ก็จะมากเกินไปแล้วกระมัง”
“ข้าทำเกินไปแล้วอย่างไรเล่า? นี่เป็นที่ของข้า เรื่องเช่นว่ามังกรที่แข็งแกร่งไม่อาจสู้งูดินเจ้าถิ่นได้เจ้ายังไม่เข้าใจเลย ยิ่งไปกว่านั้นเจ้ายังไม่ใช่แม้แต่มังกรตัวหนึ่ง หากแต่เป็นแค่เพียงหนอนตัวหนึ่งเท่านั้น ข้านั้นไม่เกรงกลัวเจ้าหรอก”
“หึ หึ”
“ทำไม? คิดอยากที่จะต่อสู้ ยอดฝีมือทั้งหมดในตำหนักเป่ยหานของข้าสามารถที่จะเล่นกับพวกเจ้าได้ พวกเจ้าก็ลงมือเถอะ”
สีหน้าของพวกเขาประเดี๋ยวเขียวมืดประเดี๋ยวซีดเผือด พวกเขาแทบจะถูกหญิงสาวที่โอหังผู้นี้ทำให้โกรธจนช้ำในเสียแล้ว
ทุกคนที่มุงดูอยู่นี้ล้วนแต่สะใจอยู่ในใจ
พวกเขาโอหัง แต่นายน้อยผู้นั้นเป็นถึงระดับปรมาจารย์ หากทำให้พวกเขาโกรธแล้วกระอักเลือดตายนั้นก็จะเป็นการง่ายดายเกินไป
เมื่อมาถึงยังถิ่นที่ของผู้อื่นก็ยังโอหังบ้าอำนาจไร้เหตุผลเช่นนั้น ตนเองโกรธจนกระอักเลือดตายก็ยังจะไปโทษผู้อื่นได้อีกหรือ
“จับตัวพวกเขาเอาไว้ ถ้าหากว่ามิจ่ายค่าชดใช้ก็อย่าได้คิดที่จะไปลงสมัคร”
ไห่ฝานโกรธเคืองยิ่งนัก “ท่านหัวหน้าตำหนักเป่ยหาน รึว่าท่านจะยอมให้สตรีผู้หนึ่งมาก่อเรื่องวุ่นวายและรังแกพวกเราอันเป็นแขกผู้สูงศักดิ์เช่นนี้?”
.
.
