้นของพวกเขามาผู้หนึ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับกู้ไป๋อีก็ยังคงหวาดกลัวเขาอยู่เช่นเดิม
กู้ไป๋อีได้เดินมาที่ด้านหน้าของมู่เฉียนซีแล้วกล่าวถามขึ้น “ซีเอ๋อร์ไม่เป็นไรกระมัง?”
มุมปากของคนแห่งเกาะไห่เทียนยกขึ้นเล็กน้อย จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับนางได้
ส่วนพวกเขามิเพียงแต่สูญเสียสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่มีขั้นสูงเช่นนั้นไป ซ้ำแล้วพวกเขายังได้รับบาดเจ็บอีก
นายน้อยแห่งเกาะไห่เทียนผู้นั้นกล่าวขึ้น “ท่านหัวหน้าตำหนักเป่ยหาน พวกเรามาจากเกาะไห่เทียน ข้านามว่าไห่ฝานเป็นนายน้อยแห่งเกาะไห่เทียน ผู้มาเยือนนั้นนับได้ว่าเป็นแขก นี่คือวิธีการรับแขกของพวกท่านหรือ?”
มู่เฉียนซีมองไปยังพวกเขาแล้วกล่าว “วิธีการรับแขกของพวกเราคือเห็นแก่หน้าของพวกเจ้า แต่ในเมื่อพวกเจ้าไม่ต้องการ ก็แน่นอนว่าจะต้องอัดหน้าพวกเจ้าโหด ๆ สักหน่อยเพื่อให้บทเรียนเล็ก ๆ น้อย ๆ แก่พวกเจ้า มิเช่นนั้นแล้วแขกที่มาจากทั่วทุกสารทิศก็จะคิดว่าพวกเราตำหนักเป่ยหานนั้นช่างรังแกได้อย่างง่ายดายนัก”
“เจ้า” ไห่ฝานโกรธเสียจนหน้าเขียวคล้ำ
“สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภาของพวกเราถูกพวกเจ้าฆ่าเสียแล้ว ตำหนักเป่ยหานจะต้องชี้แจงเรื่องนี้ต่อพวกเรา”
“พวกเจ้าฝ่าฝืนกฎบินเข้ามา พวกเราตำหนักเป่ยหานมีสิทธิอำนาจในการยึดกุม จะให้ชดใช้อะไรเล่า? ก็ทั้งหมดล้วนแต่เป็นเพราะพวกเจ้า ถนนของพวกเราถูกพวกเจ้าทำเสียหาย คนของพวกเราก็ถูกพวกเจ้าทำให้บาดเจ็บ พวกเจ้าต้องชดใช้สิถึงจะถูกต้อง”
คนของเกา
