”
เหล่าผู้คนต่างตะลึงค้าง ไม่ประลองเรียงคนไปแล้วจะประลองเช่นไร?
มู่เฉียนซีมองไปยังพวกเขาแล้วกล่าวขึ้น “พวกเจ้าเข้ามาพร้อม ๆ กันเถอะ!”
เมื่อเหล่าผู้คนได้ยินเช่นนั้นแล้วต่างก็ส่งเสียงเอ็ดอึง “อะไรนะ? เข้าไปพร้อม ๆ กัน?”
“ประมุขน้อย นี่มันจะบ้าเกินไปแล้วกระมัง! พวกเขามีทั้งหมดเป็นสิบ ๆ คนเชียวนะ!”
“แม้ว่าประมุขน้อยจะสามารถต่อสู้ข้ามระดับขั้นได้ แต่ต่อสู้กับคนจำนวนมากในคราเดียวเช่นนี้มันก็เสี่ยงมากไปแล้ว!”
ผู้อาวุโสทุกคนก็ล้วนต่างตะลึงงันเช่นกัน “ประมุขน้อยเฉียนซี แน่ใจหรือว่าจะทำเช่นนี้?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ผู้อาวุโสแต่ละท่านไม่ยินยอมหรือ?”
จะไปไม่ยินยอมตอบรับได้อย่างไร เผชิญกับคนจำนวนมากมายเช่นนี้นางจะต้องพ่ายแพ้โดยอนาถอย่างหนักเป็นแน่
“ในเมื่อเป็นความต้องการของประมุขน้อย แน่นอนว่าพวกเราก็ไม่ปฏิเสธที่จะตอบตกลง เพียงแต่ว่าถ้าหากชนะแล้ว เช่นนั้น…”
มู่เฉียนซีกล่าวตัดคำพูดของเขา “นั่นง่ายดายนัก พวกท่านผู้อาวุโสก็เลือกเอาตามสบายก็ได้แล้ว”
เมื่อผู้อาวุโสแต่ละคนได้ฟังคำพูดของนางแล้วก็ล้วนแต่หน้าดำครึ้ม เลือกเอาตามสบาย? นางคิดว่าการคัดเลือกประมุขน้อยแห่งตำหนักเป่ยหานของพวกเขานั้นเป็นดั่งการเลือกผักเลือกปลาหรืออย่างไร?
แต่ว่าความหยิ่งทะนงเป็นใหญ่ของมู่เฉียนซีที่ต้องการจะรนหาที่ตายนั้น พวกเขาก็จึงตามน้ำไปกับนางก่อนก็แล้วกัน!
“ได้! เช่นนั้นก็เอาดังนี้”
เมื่อได้รับคำตอบนี้ เงาร่างของมู่เฉียนซีก็พุ
