มาเป็นกังวล”
คำตอบของมู่เฉียนซีทำให้ใบหน้าอันอบอุ่นที่หมื่นปีไม่เคยยอมเปลี่ยนนั้นได้เปลี่ยนกลายเป็นแข็งทื่ออย่างที่สุด ถึงขั้นที่เผยสีหน้าท่าทางของอาการที่ไม่อยากจะเชื่อออกมา
“เจ้าว่าอะไรนะ”
มู่เฉียนซีกล่าว “ฟังเจ้าพูดแล้ว พ่อของข้าก็เก่งกาจถึงเพียงนั้น ไฉนเลยจะต้องการให้ข้าช่วย คนกำลังทำ ฟ้ากำลังดู ถ้าหากว่าพ่อของข้าถูกเล่นสกปรกจริง ในที่สุดคนเหล่านั้นก็ต้องถูกเก็บกวาดเองนั่นแหละ”
มู่เฉียนซีพูดกล่าวอย่างไม่ได้ใส่ใจ ดูเหมือนว่าจะไม่ได้สนใจจริง ๆ
ยังไม่เคยพบกับบิดา เรื่องการล้างแค้นของตระกูลนั้นอยู่ห่างไกลกับนางมากนัก นี่ยังไม่ใช่เวลาที่นางควรจะเป็นกังวลใจ
ตอนนี้สิ่งที่นางต้องทำก็คือทำในเรื่องของการเป็นหมอให้ดีก็พอแล้ว รักษาคำสาปของจิ่วเยี่ยให้หาย ทำให้อารองฟื้นฟูขึ้นมา และทำให้เจ้าปีศาจหิมะตื่นขึ้นมา
เป่ยกงจั๋วจ้องมองมู่เฉียนซีอย่างไม่ละสายตา และคิดอยากที่จะหาจุดพิรุธออกมาจากใบหน้าอันสงบนิ่งนั้นของนางให้ได้
แต่ปรากฏว่ามันไม่มีเลย!
ดูเหมือนว่านี่จะเป็นความคิดของนาง
เป่ยกงจั๋วกล่าว “แม่นางมู่คงไม่รู้ว่ามู่หลินหลางที่อยู่ในแดนเทียนซวนตอนนี้นั้นสามารถเรียกลมฝนได้อย่างไร และมีตำแหน่งที่ได้รับความเคารพนับถือเช่นไร”
คาดว่าที่สาวน้อยไม่ยอมตอบรับคงเป็นเพราะว่าอายุยังน้อย อีกทั้งยังกระหายที่จะใช้ชีวิตในโลกทั้งสี่ทิศเล็ก ๆ นี้อยู่ และไม่รู้เลยว่าฐานันดรของนางนั้นแสดงถึงอะไร
มู่เฉียนซีกล่าว “ค
