กู้ไป๋อีจากไปอย่างรีบร้อน มู่เฉียนซีก็มิได้รออย่างสงบใจแต่กลับแอบตามเขาไปด้วย
น้อยนักที่จะได้เห็นสายตาเช่นนั้นของเสี่ยวไป๋ จะต้องเกิดสถานการณ์ที่ไม่ดีขึ้นอย่างแน่นอน
กู้ไป๋อีรีบร้อนไปยังวังใต้ดินของตำหนักเป่ยหาน แน่นอนว่าจึงมิได้สังเกตถึงมู่เฉียนซีที่คอยติดตามไปอย่างระมัดระวังตัว
โลกแห่งหิมะและน้ำแข็งใต้ดินผืนนี้เมื่อเทียบกับกลุ่มสิ่งปลูกสร้างอันตระหง่านของตำหนักเป่ยหานแล้ว โลกแห่งหิมะและน้ำแข็งแห่งนี้เหมาะที่จะถูกยกให้เป็นตำหนักเป่ยหานเสียมากกว่า
ทะเลสาบน้ำแข็งยังคงเงียบสงบเป็นที่สุดอย่างเช่นเคย ในตอนที่กู้ไป๋อีได้ไปถึงแล้วนั้น สำแสงสีขาวอันเย็นยะเยือกก็ได้ปรากฏขึ้น
บนพื้นผิวของทะเลสาบมีเงาร่างสีขาวเงาหนึ่ง ฝ่ายตรงข้ามยังมิทันได้เอ่ยปากกู้ไป๋อีก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอันเย็นยะเยือก “ผู้อาวุโสสูงสุดอยู่ที่ไหน?”
“เป็นครั้งแรกที่เห็นเจ้าร้อนรนใจเช่นนี้นะหาน”
น้ำเสียงของฝ่ายตรงข้ามนั้นอ่อนโยนและสนิทสนม แต่ทว่าสัญชาตญาณของมู่เฉียนซีกลับรู้สึกว่าคนผู้นี้นั้นมิได้ธรรมดาง่ายดายดังที่รูปลักษณ์ภายนอกเป็น
ดวงตาของกู้ไป๋อีเปลี่ยนเป็นเย็นชาไปพลัน ราวกับว่าหากฝ่ายตรงข้ามไม่พูดกล่าวอะไรกระบี่ก็จะโบกสะบัดไปทางนั้นอย่างไร้ปราณี แม้ว่าจะไม่อาจทำร้ายฝ่ายตรงข้ามได้ก็ตาม
เป่ยกงจั๋วกล่าวขึ้น “เจ้าเฒ่านั่นเป็นของข้าแล้ว และยังบอกเรื่องบางเรื่องที่น่าสนใจเป็นอย่างมากแก่ข้าด้วย”
กู้ไป๋อีจ้องมองอย่างไม่ละสายต
