อวี้ปิงชิงรู้ดีว่าหากตกไปอยู่ในกำมือของพวกเขาแล้ว นางต้องแย่แน่ มิสู้ให้คนเหล่านี้ฆ่าพวกเขาซะยังดีกว่า
“มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์อยู่ในกำมือของพวกเขา” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของคนเหล่านั้นก็เปล่งประกายขึ้น
แต่ละคนเตรียมพร้อมที่จะโจมตีแล้ว!
แสงเย็นวาบผ่านแววตาของเซียวเหยา เซียวเหยาเอายาพิษเม็ดหนึ่งออกมาและยัดเข้าปากนาง
“เจ้าอย่าคิดที่จะอ้าปากพูดอีกต่อไปเลย”
“ฮือ ๆ ๆ!” ครั้นแล้ว อวี้ปิงชิงก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เดิมทีนายน้อยใหญ่และพวกก็คิดที่จะยั่วยุให้เกิดความขัดแย้งเช่นกัน แต่เมื่อเห็นความน่าเวทนานี้ของอวี้ปิงชิงแล้ว พวกเขาก็ไม่กล้าเปล่งเสียงกล่าวสิ่งใดออกมาเลย
มู่เฉียนซีจะรีบกลับไปจัดการเรื่องต่าง ๆ ไม่มีเวลามาสนใจพวกหมาแมวเหล่านี้
และแน่นอนว่าจิ่วเยี่ยก็ดูออกว่ามู่เฉียนซีกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ดวงตาสีฟ้าอันเย็นยะเยือกเหลือบมองไปที่พวกคนเหล่านั้นพลางกล่าวออกมาเสียงดังลั่น “ไสหัวไปให้พ้น!”
คำพูดเพียงแค่คำเดียวนี้ก็ทำให้หัวใจของพวกเขาแทบจะหยุดเต้นได้
พวกเขาร่นตัวถอยหลังไปหลายสิบก้าวด้วยความกลัว แต่ความละโมบโลภมากภายในใจนั้นกลับทำให้พวกเขาไม่อยากยอมแพ้ไปง่าย ๆ
นั่นมันมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพเชียวนะ!
“ทุกคนไม่ต้องกลัว เจ้าหนุ่มนี่ยังเด็ก มันจะเก่งกาจสักเพียงใดกัน มันก็แค่จงใจเขียนเสือให้วัวกลัวก็เท่านั้น!”
“นั่นน่ะสิ! พวกเราร่วมมือกัน ไม่ต้องกลัวหรอก”
“……”
หลังจากที่พวกเขารวบรวมความกล้าให้ตั
