ัวแต่ตามข่าวรอบด้านอย่างบ้าคลั่งจนจิ่วเยี่ยทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ เขาจึงอุ้มนางขึ้น
เขากระซิบข้างหูมู่เฉียนซีเบา ๆ “ข้าจะกลับแล้ว ซีไม่อยากใช้เวลาอยู่กับข้าสักหน่อยเหรอ?”
มู่เฉียนซีตกใจขึ้นเล็กน้อย “เจ้าจะกลับแล้วเหรอ?”
“จื่อโยวส่งข่าวมาว่าได้ข่าวของเผ่าหงส์แล้ว ข้าจะกลับไปดูสักหน่อย”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “เยี่ยมไปเลย ในที่สุดก็ได้เบาะแสแล้ว”
หลายวันที่ผ่านมานี้นางเคร่งเครียดมาโดนตลอด ในที่สุดวันนี้ก็ได้เห็นรอยยิ้มของนางแล้ว จิ่วเยี่ยจูบริมฝีปากอันแดงระเรื่อนั้นของนาง
อือ!
มู่เฉียนซียังอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่ถูกจิ่วเยี่ยขยี้จูบเสียก่อน
จิ่วเยี่ยพามู่เฉียนซีกลับเข้าไปในห้องของนาง และวางร่างของนางลงบนเตียง
มู่เฉียนซีจ้องมองดวงตาที่ขุ่นมัวคู่นั้นพลางกล่าวว่า “จะ เจ้า บอกว่าจะกลับแล้วไม่ใช่เหรอ ขะ ข้า ข้าจะให้สุ่ยจิงอิ๋งไปส่ง…”
จิ่วเยี่ยขยับเข้าใกล้มู่เฉียนซีพลางกล่าว “เมื่อไหร่ที่ซีอยากจะกินข้า ซีก็เรียกข้ามาได้ ตอนนี้ใช้ข้าเสร็จแล้วก็จะถีบหัวส่ง เจ้าคิดว่าข้าจะยอมง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ?”
มู่เฉียนซีตกใจผงะไปครู่หนึ่ง “ขะ ข้าเรียกเจ้ามาเหรอ?”
นางเรียกเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
.
