ในที่สุดอวี้ปิงชิงที่ถูกกู้ไป๋อีทำให้หวาดกลัวเสียจนตัวอ่อนก็โล่งอกออกไปได้เปลาะหนึ่ง นางล้มลงไปกองบนพื้นอย่างปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเราเก็บเจ้าพวกนี้เอาไว้เป็นตัวประกันก่อน ถึงแม้คาดว่าจะไม่มีประโยชน์ใดก็ตาม แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย”
ผู้อาวุโสสูงสุดนั้นหนีตายไปก็เกรงว่าคงจะไม่เข้ามาติดข่ายเองเป็นแน่ คาดว่าในสายตาเขาทั้งลูกศิษย์และหลานสาวคงเป็นแค่เพียงหมากตัวหนึ่งก็เท่านั้น
เซียวเหยากล่าว “ขอรับ”
ในตอนนี้เอง เสียงอันอ่อนโรยเสียงหนึ่งก็ได้ดังลอยมา “นายท่าน นายท่าน…”
หม้อยาสีชมพูหม้อหนึ่งได้ลอยเข้ามา เจ้าหมอนี่ยังไม่ปรากฏตัวก็ดีอยู่แล้ว แต่ทันทีที่มันปรากฏตัวมาละก็ มู่เฉียนซีก็จะเกรี้ยวโกรธจนไฟพิโรธปะทุขึ้น
“เจ้ายังกล้าที่จะมาปรากฏตัวต่อหน้าข้า?”
“เจ้านาย เจ้าเป็นนายของข้า ข้ากลัวยิ่งนัก”
เสียงอันอ่อนโยนนี้อ่อนเสียยิ่งกว่าเสียงของสตรีผู้ทรงเสน่ห์หาเสียอีก
เมื่อเห็นผู้เป็นนายเข้าแล้ว นี่คือผู้เป็นนายของนายของมัน แน่นอนว่าก็ต้องเป็นนายของมันด้วย
สรุปแล้วมันทำอะไรผิดไปกันแน่ผู้เป็นนายถึงได้ดุดันกับมันเช่นนั้น
มู่เฉียนซีกล่าว “มังกรเพลิง เผาเจ้าหมอนี่เสีย”
มังกรเพลิงพุ่งออกไป การเผานิรันดร์นั้นมีความกดดันแก่มันอยู่เป็นอย่างมาก แต่การเผาเจ้าหมอนี่นั้นมังกรเพลิงไม่รู้สึกติดค้างในใจเลยแม้แต่น้อย
“อ๊าก”
“ร้อนนัก”
“อย่าทำเช่นนี้”
“ข้าเจ็บ”
เสียงนี้เข้าหูไปมันช่างทำให้
