เยี่ยขยี้จูบอย่างรุนแรงจนแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว เขากอดมู่เฉียนซีที่หมดเรี่ยวแรงด้วยความรักและทะนุถนอม ก่อนจะกล่าวว่า “ซี เชื่อฟังนะ อีกไม่นานเจ้าจะดีขึ้น”
ไม่ดีขึ้น ไม่ดีขึ้นเลย มู่เฉียนซีไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย
หลังจากที่ริมฝีปากของจิ่วเยี่ยยกขึ้น มู่เฉียนซีก็หายใจออกมาอย่างกระหืดกระหอบพลางกล่าว “จิ่วเยี่ย ข้าไม่สน! ข้าไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ข้าต้องการเพียงแค่เจ้า”
นางลูบไล้ไปทั่วร่างกายเขา ต้องการปลุกอารมณ์เขาขึ้นมาด้วยทุกวิถีทาง!
นางไม่สน แต่เขาจำต้องสน
เมื่อมองดูแววตาอันมีเสน่ห์และยั่วยวนของหญิงสาวตรงหน้าแล้ว ในใจของเขาก็เกิดความสับสนขึ้น มันทำให้เขารู้ว่านางต้องการเขามากเพียงใด
ทว่า คนที่ไม่มีทางที่จะฟื้นคืนได้ตลอดไปให้มีเพียงเขาแค่คนเดียวก็พอแล้ว เขาจะทำใจลากนางไปด้วยอีกคนได้อย่างไรกัน
ครั้นแล้ว จิ่วเยี่ยจึงเอาผลสีแดงเข้มผลหนึ่งออกมา ผลนี้มีขนาดเท่ากับลูกองุ่นเท่านั้น และเขาก็กดลงไปบนริมฝีปากของนาง
“ซี กินสิ!”
มู่เฉียนซีส่ายหน้า “ไม่กิน ข้าไม่กิน! หวงจิ่วเยี่ย เจ้าคนเลว! ตอนนี้ข้าสิ่งที่ข้าอยากกินมีแค่เจ้าเท่านั้น”
มู่เฉียนซีเกาะร่างจิ่วเยี่ยราวกับปลาหมึก นางจ้องมองหวงจิ่วเยี่ยจนแทบจะกลืนกินเขาไปทั้งตัวแล้วก็มิปาน
จิ่วเยี่ยก็จนปัญญาแล้วจริง ๆ เขากินผลสีแดงเข้มนี้เข้าไป ก่อนจะเอื้อมมือไปจับท้ายทอยมู่เฉียนซีเอาไว้ จากนั้นก็ก้มลงไปจุมพิตนาง
ผลที่อยู่ในปากจิ่วเยี่ยถูกส่ง
