ลำแสงสีฟ้าอ่อนลำแสงหนึ่งปะทุออกมาตรงหน้ามู่เฉียนซี
เดิมทีมู่เฉียนซีคิดว่าเป็นเพียงการปกป้องเจ้านายของสุ่ยจิงอิ๋งก็เท่านั้น แต่เมื่อนางเข้าสู่อ้อมกอดอันเย็นยะเยือกที่แสนคุ้นเคยนั้นนางจึงได้รู้ว่าเขามาแล้ว!
จิ่วเยี่ยมาแล้ว!
ร่างสูงใหญ่ปกป้องมู่เฉียนซีเอาไว้ในอ้อมกอด ผู้อาวุโสสูงสุดสัมผัสได้ว่าพลังที่พัดกระโชกมานี้เป็นพลังที่ทำลายล้างมากกว่าพลังแห่งคำสาปมาก
เมื่อเขาเข้ามาใกล้ มือของเขาก็พลันกลายเป็นกระดูกขาวไร้ซึ่งรอยเลือดไปภายในชั่วพริบตาเดียว
เมื่อใบหน้าของเขาเผยความประหลาดใจออกมา จิ่วเยี่ยก็จ้องมองมาที่เขาแล้ว
ดวงตาอันเย็นยะเยือกคู่นั้นราวกับไม่ใช่ความเย็นยะเยือกของโลกใบนี้ และดูเหมือนว่าโลกทั้งใบนี้เล็กราวกับเป็นเพียงแค่ก้อนกรวดก้อนหนึ่งก็มิปาน
เขาเปรียบเสมือนเทพมารที่ไม่มีทางพ่ายแพ้ ทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดหนาวสั่นไปทั้งตัว
ตุบ! เขาคุกเข่าลงอย่างรุนแรงราวกับไม่รู้จักถึงความเจ็บปวด
ทั้งหมดนี้เป็นสัญชาตญาณของร่างกายของเขา เขาไม่รู้เลยว่าเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้
เผชิญหน้ากับคนผู้นี้ ผู้อาวุโสสูงสุดรู้สึกหวาดกลัวจนทำให้ส่งผลกระทบไปถึงสภาพจิตใจ
กู้ไป๋อีที่จะรีบพุ่งเข้ามาในเมื่อครู่ ตอนนี้ทั้งตัวกลับแข็งทื่ออยู่ที่เดิม!
เขามาแล้ว เมื่อซีเอ๋อร์ประสบกับอันตรายที่สุด ก็ต้องเป็นเขาที่เป็นคนปกป้องนาง
ชิงอิ่งอันตรธานหายไป แอบซ่อนตัวอยู่ในที่ลับด้วยสีหน้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์และความรู้สึก
ส่วนเซียวเหยายืน
