หุยกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “นายท่าน เสี่ยวหยางหยางมาแล้ว…”
สีหน้าของมู่เฉียนซีดำคล้ำกว่าเดิม ตอนนี้นางจะไปมีกะจิตกะใจจะแก้ฤทธิ์ยานี้ได้อย่างไรกัน
อีกอย่าง ตอนนี้เสี่ยวไป๋ก็อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อด้วย จะให้ใครมารบกวนไม่ได้เด็ดขาด มู่เฉียนซีจึงทำได้เพียงแค่เดินออกมาจากสระเย็น
“นายท่าน ข้าจะเฝ้าตรงนี้เอาไว้เอง นายท่านรีบจัดการตัวเองเถอะ!” เซียวเหยากล่าว
“ไม่เป็นไร! รอให้เสี่ยวไป๋ตื่นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
แล้วมันก็เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด สิ่งที่กำลังเข้ามานั้น มันก็คือหม้อยาสีชมพูหม้อหนึ่งที่ดูยั่วยวนเป็นอย่างยิ่ง
หม้อยานี้แกะสลักลวดลายดอกไม้ไว้มากมายหลายชนิด มีดอกทิวลิป ดอกมันดาลา ดอกถูหมี…
“เจอแล้ว! ข้าหาเจ้าเจอแล้ว!” เสี่ยวหยางหยางค้นพบกลิ่นอายอันคุ้นเคยแล้ว และมันก็พุ่งเข้าไปหามู่เฉียนซีด้วยความดีใจ
“เจ้านี่เองที่เป็นคนเปิดอาณาจักรของข้า เจ้ามีความแข็งแกร่งพอ ข้าชอบ ข้าจะบังคับให้เจ้าเป็นนายของข้าเป็นเช่นไร? อย่างไรเสียข้าก็ไม่อยากทำพันธสัญญากับพวกคนน่าเกลียดเหล่านั้น!”
เมื่อเห็นเจ้าหม้อนี่แล้ว มู่เฉียนซีก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้น!
“เจ้าไสหัวออกไปให้พ้น!”
เสี่ยวหยางหยางเองก็คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเช่นนี้ เห็น ๆ กันอยู่ว่าเมื่อครู่คนจำนวนมากต่างแห่แหนกันตามหามัน!
เหตุใดการที่มันเป็นฝ่ายแสดงความรู้สึกออกมากลับถูกปฏิเสธเช่นนี้ไปได้
“ฮือ ๆ ๆ! ข้าไม่ดีตรงไหน เหตุใดถึงไม่ชอบข้า ข้าจ
