มีอันตรายหรอก”
“หรือว่าท่านไม่อยากให้นายท่านของข้าแช่น้ำห๊ะ?” เซียวเหยามองเขาพลางกล่าวด้วยความเคลือบแคลงสงสัย
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋ เจ้ามีทางเลือกเพียงแค่สองทางเท่านั้น หนึ่งเจ้ากินยาลูกกลอนนั่นเอง สองให้ข้ายัดใส่ปากเจ้า”
สิ่งที่นิรันดร์ทำออกมามันยอดเยี่ยมเพียงใด ในฐานะที่นางเป็นผู้ทำพันธสัญญา ได้รับมรดกของเขามา มีเหรอที่นางจะไม่รู้
หากยังไม่หลับไป คาดว่ารสชาตินั้นจะทำให้ไม่อาจขอร้องอ้อนวอนได้แน่นอน
เผชิญหน้ากับการข่มขู่เช่นนี้ กู้ไป๋อีจึงได้ได้เพียงแค่ยินยอม
ใครใช้ให้เขาหมดเรี่ยวแรงไปในตอนนี้กันเล่า เขาไม่อาจขัดขืนได้เลยแม้แต่น้อย
ครั้นแล้วกู้ไป๋อีจึงกินยาลูกกลอนนี้เข้าไปและหลับไป เซียวเหยาลากกู้ไป๋อีมาที่ริมสระ
เขากล่าวกับมู่เฉียนซีอย่างร้อนอกร้อนใจว่า “นายท่าน นายท่านรีบแก้ยาในร่างนายท่านเร็วเข้า! ข้าน้อยจะไม่แอบดูเด็ดขาด รับปากได้”
กู้ไป๋อีผู้เป็นยอดฝีมือยังอดทนไม่ไหว อันที่จริงนายท่านก็น่าจะอดทนจนถึงขีดจำกัดแล้วกระมัง
เสี่ยวหงกล่าว “เจ้าไม่กล้าแอบดูหรอก ขืนเจ้ากล้าแอบดู ข้าก็จะเผาตาคู่นี้ของเจ้าทิ้งซะ”
ในขณะที่มู่เฉียนซีย่างเท้าก้าวลงไปในสระเย็น จู่ ๆ พลังนับไม่ถ้วนก็พัดกระโชกเข้ามา และยังมีกลิ่นอายที่คุ้นเคยกลิ่นอายหนึ่งอีกด้วย
สีหน้าของมู่เฉียนซีเคร่งขรึมขึ้น “เจ้าบอกว่าที่นี่ปลอดภัยไม่มีใครรู้ไม่ใช่เหรอ?”
เซียวเหยาอยากร้องไห้ออกมาจริง ๆ “นายท่าน ข้าพูดความจริงนะ!”
หลุน
