นั้นบัวอัคคีอันงดงามดอกหนึ่งก็พุ่งออกไป
“บัวแดงพิฆาต!”
เย็นยะเยือกจนถึงที่สุด ร้อนแผดเผาจนถึงที่สุด ไม่นานนักอาณาจักรแห่งนี้ก็ปรากฏรอยแยกขึ้น
หม้อหยินหยางสองขั้วกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “สามารถทำได้ถึงเพียงนี้เลยเหรอ!”
“มังกรน้ำแข็งท้าสวรรค์!”
“บัวแดงพิฆาต!”
“มังกรน้ำแข็งท้าสวรรค์!”
“บัวแดง…”
ความเย็นยะเยือกจนถึงขีดสุด และความร้อนแผดเผาจนถึงขีดสุดสลับไปมาเช่นนี้ทำให้อาณาจักรวิญญาณแห่งนี้รับไม่ไหวแล้ว
ตูม! เสียงดังสนั่นขึ้น อาณาจักรวิญญาณแห่งนี้แตกสลายกลายเป็นเสี่ยง ๆ ในตอนนี้พวกเขาได้หลุดพ้นออกมาแล้ว และอยู่ในป่าไม้เล็ก ๆ ในเหวพิษของตระกูลเซียว
ถึงแม้ว่าอาณาจักรวิญญาณจะอันตรธานหายไป แต่ฤทธิ์ยานั้นกลับยังคงอยู่ มู่เฉียนซีจึงฉีดยาเพิ่มให้กับอวี้ปิงชิงและพวกหลายเข็ม
รอหลังจากที่พวกเขาได้สติ พลังของพวกเขาจะถูกทำลาย อีกทั้งยังต้องกลายเป็นคนโง่เขลาอีกด้วย เมื่อถึงตอนนั้นหากผู้อาวุโสสูงสุดรู้เข้าไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกเช่นไร
มู่เฉียนซีทำลายอาณาจักรวิญญาณของหม้อหยินหยางสองขั้วไปแล้ว ทำให้มันไม่อาจบดบังกลิ่นอายของตัวเองได้อีกต่อไป
“มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพอยู่ทางนั้น!”
“มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพ!”
“……”
กลิ่นอายจำนวนมากพุ่งไปทางที่มีกลิ่นอายของมหาวัตถุเทพศักดิ์สิทธิ์นั้นอยู่
กู้ไป๋อีกล่าว “ซีเอ๋อร์ เราก็ไปกันเถอะ”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่ต้องสนใจเจ้านั่นก่อน พวกนั้นอยากจะแย่งก็ปล่อยให้แย่งกันไปเถอะ ร
