ู้จักแต่สร้างปัญหาก็คงจะไม่มีประโยชน์เท่าไร หากตกมาอยู่ในกำมือของข้า ข้าคงทำให้มันกลายเป็นเศษเหล็กเป็นแน่”
ตอนแรกเพราะเห็นแก่ชิงมู่ ต่อให้หม้อหยินหยางสองขั้วจะไม่ได้เรื่อง นางก็จะไม่ปฏิบัติอย่างรุนแรงกับมันอย่างแน่นอน
แต่เมื่อเห็นเสี่ยวไป๋ได้รับบาดเจ็บถึงเพียงนั้น มู่เฉียนซีก็ไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งนั้นแล้ว
ในตอนนี้หม้อหยินหยางสองขั้วที่กำลังถูกยอดฝีมือนับไม่ถ้วนห้อมล้อมอยู่ก็รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาเล็กน้อย ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ใช่สวะไร้ประโยชน์เหล่านี้แน่นอนที่เป็นคนทำ
มู่เฉียนซีกล่าว “อู๋ตี้ เสี่ยวหง รีบไปตามหาเซียวเหยาแล้วพาเขามาที่นี่เร็วเข้า”
ที่แห่งนี้เป็นถิ่นของเขา เขาย่อมรู้แน่นอนว่าที่ใดสามารถแก้พิษได้
“ขอรับ!”
ถึงแม้ว่ามหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพจะปรากฏออกมา แต่เซียวเหยาก็เป็นห่วงมู่เฉียนซีมากกว่า ดังนั้นจึงไม่ได้ไปแย่งชิงกับกลุ่มคนพวกนั้น
“เจ้าคนตระกูลเซียว รีบตามข้ามาเร็ว ๆ เข้า!” สุดท้ายเขาก็ได้ยินน้ำเสียงอันน่ารังเกียจมากเสียงหนึ่ง
เมื่อเขามองไปก็ได้เห็นกับแมวน้อยที่น่ารักมากตัวหนึ่ง
“เจ้าเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหรอ?”
“เจ้านายข้ากำลังตามหาเจ้า เจ้ารีบตามข้ามาเร็ว ๆ เข้า อย่าเสียเวลา”
“เจ้านายเจ้าเป็นใคร?”
“ก็คนที่เจ้าอยากจะติดตามนักติดตามหนายังไงกันเล่า”
กล่าวจบอู๋ตี้ก็รีบพรวดไป เซียวเหยาก็รีบตามไปเช่นกัน
โอสถ(ยาน้ำ) ยาหัวใจโพธิ์ก็ใช้มาหมดแล้ว แต่เมื่อเวลาค่อย ๆ ผ่านไปอย่างช้า ๆ
