ภาพลวงตาธรรมดาทั่วไปไม่สามารถทำอะไรกู้ไป๋อีได้
ทว่า ทันทีที่หม้อหยินหยางสองขั้วลงมือ ก็จับจุดตายของกู้ไป๋อีเสียอยู่หมัด
ทุกครั้งที่เขาจะโจมตี เขาก็เห็นร่างของคนที่เขารักมากที่สุดจนเขาไม่สามารถลงมือได้
แม้จะรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง แต่กู้ไป๋อีก็ทำใจลงมือไม่ได้อยู่ดี!
และนี่ไม่ใช่เรื่องที่แย่ที่สุด ในขณะที่กู้ไป๋อีจะใช้พลังชีวิตต่อสู้กับคนทั้งสี่ จู่ ๆ ยาหัวใจโพธิ์ก็ไม่สามารถรับมือกับไฟที่สุมจนเร่าร้อนนั้นได้อีกต่อไปแล้ว
กู้ไป๋อีเอายาลูกกลอนที่เหลืออยู่กินเข้าไปจนหมดและจดจ่ออยู่กับการป้องกันการโจมตีของศัตรู
สถานการณ์เช่นนี้แล้ว กู้ไป๋อีก็ยังคงแข็งแกร่งมาก
เสี่ยวหยางหยางบ่นพึมพำ “เจ้าบุรุษเย็นชาผู้นี้รับมือได้ยากจริง ๆ มาถึงขั้นนี้แล้วยังสามารถยับยั้งได้อีก คนเช่นนี้หายากยิ่งนัก!”
“ฮี่ ๆ ๆ! ยิ่งเป็นเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งอยากเห็นเขาพังทลาย”
ภาพลวงตาที่เสี่ยวหยางหยางสร้างขึ้นยิ่งเหมือนจริงมากเข้าไปทุกที กลิ่นยาที่ได้ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวนสีขาวนั้นช่างทำให้หลงใหลจนยากจะควบคุมสติเอาไว้ได้
กู้ไป๋อียิ่งควบคุมสติเอาไว้ไม่ได้แล้ว แต่ภายใต้การควบคุมของเสี่ยวหยางหยาง พวกเขาทั้งสี่คนนั้นกลับมีสติดีมาก
ดังนั้น พวกเขาจึงเป็นฝ่ายได้เปรียบ!
เมื่อเห็นท่านหัวหน้าตำหนักผู้ที่เคยอยู่อย่างสูงส่งถูกพวกเขาทั้งสี่คนทำร้ายให้ได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ พวกเขาก็ยิ่งลำพองใจมากขึ้น และพวกเขาก็ยิ่งอยากลงมือกับท่านหัวหน้าตำห
