่ายังจะเล่นอยู่!
ดอกทิวลิปขาวบริสุทธิ์อย่างไร้ที่ตินั้นส่งกลิ่นหอมหวนออกมา เมื่อเห็นอวี้ปิงชิงที่กำลังแปดเปื้อนไปด้วยเลือดนั้นเข้า ดวงตาของชายทั้งสี่ที่พรวดพราดเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ลุกเป็นไฟขึ้น
พวกเขาใช้ร่างกายของตนเองขวางตรงหน้าอวี้ปิงชิง ดวงตามองไปที่กู้ไป๋อีและกล่าวว่า “ท่านหัวหน้าตำหนัก ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเราเคารพท่านมาโดยตลอด! นึกไม่ถึงเลยว่าท่านลงมือจะฆ่าชิงเอ๋อร์ หญิงที่แสนอ่อนแอผู้นี้”
อวี้ปิงชิงกล่าว “ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง ช่วยข้าจับตัวท่านหัวหน้าตำหนักหน่อย ข้า ข้าอึดอัดมาก ข้าต้องการ…”
จับตัวท่านหัวหน้าตำหนัก? ด้วยพลังความแข็งแกร่งของพวกเขาแล้วไม่มีทางทำได้แน่นอน!
“ท่านหัวหน้าตำหนัก ชิงเอ๋อร์ชื่นชมท่านมานานมากแล้ว ท่านจะไม่ให้โอกาสชิงเอ๋อร์สักครั้งเลยเหรอ?”
กู้ไป๋อีกล่าว “หากเจ้าฆ่าตัวตายในตอนนี้ มันจะทำให้เจ้าตายอย่างมีความสุขกว่า”
ความเย็นชาอย่างไร้ความปรานีของกู้ไป๋อีนั้นทำให้หัวใจของอวี้ปิงชิงแตกสลาย นางขอร้องอ้อนวอนว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าขอร้องพวกท่านแล้ว ช่วยข้าด้วย หากไม่มีท่านหัวหน้าตำหนัก ข้าต้องตายแน่…”
พวกเขาลังเลไม่กล้าลงมือ!
ท่านหัวหน้าตำหนักเป็นใคร ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งดินแดนสี่ทิศเชียวนะ เพียงแค่เขาขยับมือเล็กน้อยก็สามารถฆ่าพวกเขาให้ตายได้อย่างง่ายดาย!
และการที่พวกเขาจะลงมือกับท่านหัวหน้าตำหนัก มันก็เป็นการรนหาที่ตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
“นี่พวกเ
