้าตัดใจเสียเถอะ!”
ทันทีที่เซียวเหยาปล่อยมือ ร่างของอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ก็ร่วงลงไป
อ๊า อ๊า อ๊า! เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจอย่างสุดขีดดังก้องขึ้น แต่ไม่นานก็ถูกเสียงแตกหักเสียงหนึ่งดังกลบไปจนสิ้น
มู่เฉียนซีกล่าว “เซียวเหยา เจ้าคุ้นเคยกับที่นี่มาก! งั้นก็รีบนำทางข้าไปเถอะ! ข้าจะตามหาเสี่ยวไป๋”
หม้อหยินหยางสองขั้วก่อเรื่องใหญ่เช่นนี้ ยาหัวใจโพธิ์ของนางไม่อาจรับมืออยู่ได้
มู่เฉียนซีกล่าว “หลังจากหาเจอแล้วพวกเราจะออกไปจากที่นี่!”
นางไม่อยากได้หม้อบ้านี่จริง ๆ!
หลุนหุยกล่าว “นายท่าน ไม่ได้นะ! นายท่านจะทนเห็นเสี่ยวหยางหยางตกไปอยู่ในกำมือของคนอื่นได้ยังไง?”
“เหตุใดข้าต้องอดทน! ใครอยากได้ก็เอาไปสิ ยังไงข้าก็ไม่อยากได้”
สำหรับหม้อยาที่นิรันดร์สร้างขึ้นมาเหล่านั้น มู่เฉียนซีรู้สึกปวดหัวจริง ๆ
ชิงมู่กล่าว “แต่เพื่อความปลอดภัยของนายท่าน ข้าว่าอย่าให้มันตกไปอยู่ในกำมือของศัตรูจะดีกว่า”
มู่เฉียนซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ที่ชิงมู่พูดมานั้นก็ถูก
ต่อให้ไม่ชอบเพียงใดก็ไม่อาจปล่อยให้ศัตรูเอาไปได้
เซียวเหยาตกใจผงะไป “นายท่าน หาเขาเจอแล้วก็จะออกไปเลยเหรอ เราจะไม่แย่งชิงหม้อหยินหยางสองขั้วแล้วเหรอ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “หาเสี่ยวไป๋ให้เจอก่อน ส่วนเรื่องหม้อบ้านั่นค่อยว่ากันอีกที!”
เซียวเหยากล่าว “ข้าน้อยรับคำสั่ง นายท่านตัดสินใจเช่นไร ข้าน้อยก็จะทำเช่นนั้น”
ในขณะที่เซียวเหยานำทางอยู่นั้น เขาก็ภาวนาต่อบรรพบุรุษไปพร้อ
