เอ๋อร์แรงขึ้น!
อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์เจ็บปวดจนสีหน้าเขียวคล้ำแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าทายผิดแล้วล่ะ ข้าจะฆ่าปิดปากนางต่างหาก”
เซียวเหยาหัวเราะขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า “ข้าน้อยคิดอยู่แล้วเชียว! นายท่านจะไปต้องตาชอบพอคนโง่เขลาเช่นนี้ได้ยังไงกัน เพียงแต่ว่าตอนนี้สตินางเลอะเลือนก็ไปแล้ว การจะฆ่านางมันก็ดูเหมือนจะง่ายเกินไป ข้าน้อยมีที่ที่หนึ่งที่น่าจะเหมาะสมกับนาง”
“ขอเพียงแค่อย่าให้นางมีชีวิตรอดออกไปจากเหวพิษตระกูลเซียวได้ก็พอ เจ้าจัดการเถอะ!”
เซียวเหยากล่าว “นายท่านตามข้ามา!”
ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ!
ยังไม่ทันเข้าไปใกล้ มู่เฉียนซีก็ได้ยินเสียงงูที่ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวเหน็บขึ้น
เซียวเหยาเดินไปที่ถ้ำที่มืดสนิทที่อยู่ด้านข้าง “นี่คือถ้ำพิษของตระกูลเซียว ให้หญิงสาวผู้นี้เข้าไป หากนางต้องการแก้พิษ เด็ก ๆ ผู้น่ารักข้างล่างเหล่านั้นจะต้องทำให้นางพึงพอใจมากอย่างแน่นอน”
จากนั้นอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ก็ถูกเซียวเหยาโยนลอยขึ้นกลางอากาศ เมื่อเห็นรูม่านตาอันแข็งทื่อและเย็นชาแต่ละคู่ด้านล่างนั้น นางก็แทบจะเป็นลมหมดสติไป
“ไม่ อย่าทำเช่นนี้กับข้า ประมุขน้อยเฉียนเยี่ย ประมุขน้อยเฉียนเยี่ย…” อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์กรีดร้องขึ้นด้วยความหวาดกลัว และนี่ก็ทำให้นางได้สติขึ้นมาไม่น้อย
ชายผู้นี้เป็นชายในร่างหญิงอสรพิษจริง ๆ!
เซียวเหยากล่าว “ยังมีหน้ามาขอร้องอ้อนวอนนายท่านของข้าอีก นายท่านของข้าไม่ใช่คนที่อ่อนข้อยอมแพ้ให้กับความงามนะ เจ
