ดวงตาคู่นั้นมองมู่เฉียนซีด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ถึงแม้ว่ามือจะขยับไม่ได้ แต่สองขาก็ต้องการจะพัวพันอยู่ดี
ฟึ่บ ฟึ่บ! เข็มยาอีกสองเข็มปักลงบนขาของนาง!
ปัง! และในขณะที่สองมือสองขาของอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ชี้ฟ้านั้น หัวหน้าวังอวิ๋นก็ฉวยโอกาสนี้โจมตีมู่เฉียนซี
“โล่วิญญาณน้ำแข็ง!”
ก่อนการโจมตีนั้นจะมาถึงตัว มู่เฉียนซีรีบป้องกัน แต่นางก็ยังถูกพลังนั้นโจมตีจนร่างกระเด็นลอยออกไปอยู่ดี!
ปัง!
แน่นอนว่าหัวหน้าวังอวิ๋นไม่ยอมให้ประมุขน้อยเฉียนเยี่ยตาย กระบวนท่านี้ของเขาจึงไม่ใช่กระบวนท่าสังหาร แต่มันกลับทำให้มู่เฉียนซีได้รับบาดเจ็บ
หัวหน้าวังอวิ๋นกอดบุตรสาวของตัวเองพลางกล่าว “เหลียนเอ๋อร์ เป็นยังไงบ้าง!”
“ท่านพ่อ ขาของข้าขยับไม่ได้แล้ว ตราบใดที่จับตัวประมุขน้อยเฉียนเยี่ยมาได้ ข้า ข้า…” อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์บิดเอวไปมาพลางกล่าว
หัวหน้าวังอวิ๋นกล่าว “เหลียนเอ๋อร์ เจ้าวางใจได้! ชายผู้นี้ต้องเป็นของเจ้าแน่นอน”
ฉวยโอกาสตอนที่ประมุขน้อยเฉียนเยี่ยได้รับบาดเจ็บโจมตีเข้าไปอีกครั้ง
มู่เฉียนซีรีบหลบหลีก ต่อมาจู่ ๆ นางก็พบว่าร่างกายของตนเองร้อนผ่าวขึ้น และหน้ามืดลง
นางก็โดนเข้าแล้วเหรอ!
“ถึงแม้ว่าร่างกายของนายท่านจะต้านทานต่อพิษนับร้อย แต่วิธีการของเสี่ยวหยางหยางกลับไม่ใช่การวางยาพิษ แต่เป็นเพียงแค่ยาก็เท่านั้น บางส่วนก็เป็นยาที่ฝ่าบาทสร้างขึ้นมาเพื่อเพิ่มอารมณ์สุนทรีย์ให้มันคึกคักขึ้น”
มู่เฉียนซีกัดฟันกรอดพลางกล่าว
