ชิงมู่กล่าว “หม้อหยินหยางสองขั้วควบคุมทั้งหยินและหยาง ทั้งสองเป็นขั้วสุดขีด ตอนนี้นายท่านอยู่ในอาณาจักรหยิน มันจะไม่มีการโจมตี นายท่านไม่ต้องกังวล เพียงแต่ต้องอดทนรอสักหน่อย ไม่นานก็น่าจะจับกลิ่นอายของมันได้”
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋กับเซียวเหยาจะไม่เป็นไรกระมัง!”
ชิงมู่กล่าว “ท่านไป๋มียาหัวใจโพธิ์ที่นายท่านให้ไว้ และด้วยพลังของเขาน่าจะไม่เป็นอะไร ส่วนนายน้อยเซียว เขาเป็นคนตระกูลเซียวอยู่แล้ว ร่างกายของเขาจึงแตกต่างกับคนทั่วไป เขายิ่งไม่เป็นไรแน่นอน นายท่านเป็นห่วงตัวเองเถอะ อย่างไรเสียเจ้านี้ก็เล่นใหญ่เกินไปจริง ๆ”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “อืม!”
ร่างในชุดขาวกระพริบขึ้น มู่เฉียนซีเคลื่อนไหวไปมาในอาณาจักรหยินอันกว้างใหญ่นี้
ในพื้นที่นี้มีพิษร้ายแรงอยู่บ้าง แต่ก็ทำอะไรมู่เฉียนซีไม่ได้
ทันใดนั้นเอง ด้านหน้าก็มีร่างสีเขียวขจีร่างหนึ่งปรากฏขึ้น
ในตอนนี้ร่างสีเขียวขจีนั้นกำลังพันรอบร่างร่างหนึ่งราวกับเป็นปลาหมึกก็มิปาน พร้อมกับกล่าวร้องทุกข์ด้วยความสะอึกสะอื้น
“ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว ฮือ ๆ ๆ…”
เห็นรูปร่างหน้าตาของบุตรสาวเหมือนตัวประหลาดเช่นนี้ หัวหน้าวังอวิ๋นก็ไม่อาจทนได้ จากนั้นเขาก็พบว่าอุณหภูมิในร่างของนางยิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ดูเหมือนว่า…
ในตอนนี้เอง เขาเหลือบไปเห็นกับร่างในชุดสีขาวร่างหนึ่ง!
“ประมุขน้อยเฉียนเยี่ย!” เขารีบลากอวิ๋นเอ๋อร์ไปที่มู่เฉียนซีพลางเผยสีหน้าดีอกดีใจขึ้น
ทางด้านห
