น้าถูกขวางเอาไว้ เมื่ออวิ๋นเอ๋อร์ได้ยินคำว่าประมุขน้อยเฉียนเยี่ย ดวงตาของนางพลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวมองไปที่มู่หรงเฉียนเยี่ยอย่างรวดเร็ว
นางกล่าวอย่างเย้ายวนว่า “ประมุขน้อยเฉียนเยี่ย ท่าน ท่านรีบช่วยข้าเร็วเข้า! ข้า ข้าแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว”
ฉึก! นางฉีกเสื้อผ้าตัวเองออกต่อหน้ามู่เฉียนซี เหลือเพียงแค่ชุดชั้นในชุดเดียว
แม้ว่ามันจะส่องแสงแวววาว แต่กลับเขียวจนไม่น่ามองจริง ๆ!
หัวหน้าวังอวิ๋นก็ไม่รู้สึกว่าบุตรสาวของตนเองนั้นน่าอับอาย เขากล่าวขอร้องอ้อนวอนว่า “ประมุขน้อยเฉียนเยี่ย เหวพิษของตระกูลเซียวนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก เกรงว่าบุตรสาวของข้าจะโดนพิษเข้าแล้ว ได้โปรดประมุขน้อย ได้โปรด…”
มู่เฉียนซีกล่าวหยอกล้อว่า “หัวหน้าวังอวิ๋น ถ้าหากว่านี่ไม่ใช่บุตรสาวของเจ้า แล้วมีหญิงสาวคนหนึ่งที่รูปร่างหน้าตาเช่นนี้อยู่ตรงหน้าเจ้า เจ้าจะยอมช่วยนางหรือไม่?”
รูปร่างหน้าตาของบุตรสาวตนเองน่าอนาถจนทำให้คนอื่นไม่อยากหันมองแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดว่าจะเข้าไปใกล้เลย
เขากล่าว “ประมุขน้อยเฉียนเยี่ย เหลียนเอ๋อร์ก็แค่โดนพิษก็เท่านั้น รูปร่างหน้าตาของนางตอนที่ยังไม่โดนพิษประมุขน้อยก็เคยเห็นแล้วมิใช่เหรอ อันที่จริงแล้วบุตรสาวของข้าก็เป็นหญิงงามที่สุดในแผ่นดิน และคู่ควรกับประมุขน้อยมาก”
“ต่อให้นางไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาเป็นตัวประหลาดสีเขียวเช่นนี้ ข้าก็ไม่ชอบนางอยู่ดี! ข้ามีเรื่องต้องทำ หัวหน้าวังอวิ๋นอย่าได้ขวางทางข้
