“อย่านะ! อย่าทำเช่นนั้นกับข้านะ” เซียวเหยากรีดร้องขึ้นราวกับมีคนจะทำอะไรมิดีมิร้ายกับเขาก็มิปาน!
ใบหน้ายอดฝีมือของตำหนักเป่ยหานเหล่านั้นดำคล้ำขึ้นแล้ว หากไม่ใช่เพราะว่าเขายังพอมีประโยชน์อยู่บ้างแล้วละก็ พวกเขาคงจับเจ้านี่ฝังทั้งเป็นแน่นอน
มู่เฉียนซีกล่าว “หากปิดผลึกพลังของเซียวเหยา ประสิทธิภาพในการรับรู้ของเขาก็จะลดลง การหาเส้นทางก็จะยากไปด้วยนะ”
“แต่เขาอันตรายต่อพวกเราเกินไป!” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“จะเป็นเช่นนั้นได้ยังไงกัน แม่นางเซียวเชื่อฟังจะตายไป” มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว
มุมปากของทุกคนกระตุกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เจ้านี่เนี่ยนะเป็นคนเชื่อฟัง เชื่อฟังกับผีสิ!
เซียวเหยากล่าว “ใช่! ข้าเชื่อฟังจะตายไป ประมุขน้อยเฉียนเยี่ยชี้ซ้ายข้าไปซ้าย ชี้ขวาข้าก็ไปขวา หรือจะชี้ให้ข้าอยู่ข้างล่าง ข้าก็จะ…”
มู่เฉียนซีได้ยินคำพูดนี้ของเขาก็ทนไม่ไหวจึงกล่าวกับเขาอย่างเย็นชาว่า “เจ้าหุบปากได้แล้ว!”
เซียวเหยาก้มหน้าพลางกล่าว “ก็ได้!” จากนั้นก็หุบปากไปอย่างเชื่อฟัง
มู่เฉียนซีกล่าว “ผู้อาวุโสสูงสุด เห็นรึยังล่ะ! ตราบใดที่เจ้าไม่ยั่วโมโหเราสองคน แม่นางเซียวก็เชื่อฟังมาก”
“ท่านหัวหน้าตำหนัก!” ผู้อาวุโสสูงสุดมองไปที่กู้ไป๋อีที่ตอนนี้ใบหน้าแทบจะก่อตัวเป็นน้ำค้างแข็งแล้ว
“มีข้าอยู่ เขาหนีไปไหนไม่ได้หรอก! เขาจะต้องพาพวกเราไปที่เหวพิษของตระกูลเซียวอย่างราบรื่นให้ได้”
กู้ไป๋อีคิดว่าหลังจากออกมาจาก
