อ ๆ ๆ! ข้าจะทำเช่นไรดี จะทำเช่นไรดี?”
ร่างในชุดสีขาวร่างหนึ่งเดินมา นางกล่าว “แม่นางอวิ๋นไม่ต้องกลัว พิษหิ่งห้อยนี่ไม่ใช่พิษร้ายแรง! เจ้ากินยาแก้พิษของข้า สามวันอาการเจ้าก็จะหายกลับมาเป็นปกติแล้ว”
“จริงเหรอ?” อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์จับมืออวี้ปิงชิงด้วยความตื่นเต้น
เมื่อเห็นมือประหลาดคู่นี้จับมือนาง อวี้ปิงชิงก็แทบอยากตัดมือนางทิ้งด้วยความรังเกียจ นางรีบสะบัดมือนางออกและกล่าวว่า “แม่นางอวิ๋นรีบกินยาแก้พิษเถอะ!”
“ตกลง!”
เมื่อถึงยามดึก ทุกอย่างในบริเวณโดยรอบก็เงียบสงัดลง!
สถานที่ตั้งค่ายพักแรมนี้เซียวเหยาเป็นคนเลือก นอกจากหิ่งห้อยสีเขียวนั้นแล้วก็ไม่มีอันตรายอื่นใดอีก
ก่อนที่มุ่เฉียนซีจะเดินเข้าไปในกระโจม นางกล่าวว่า “วันนี้ยังสนุกไม่พอรึไง?”
เซียวเหยากล่าวอย่างไม่สบายใจว่า “นายท่าน ก็ข้ารู้สึกอึดอัดใจนี่นา ข้าก็เลย…ก็เลยทำเช่นนั้นไป แต่ครั้งหน้าไม่กล้าทำอีกแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “อึดอัดก็ระบายเถอะ! อันที่จริงสั่งสอนพวกนั้นบ้างก็ดีเหมือนกัน”
เซียวเหยาโผจะเข้าไปกอดมู่เฉียนซีด้วยความตื่นเต้นพลางกล่าว “ข้ารู้อยู่แล้วว่านายท่านรักข้าที่สุด!”
.
