ียว จะต้องหาทางจับเป็นผู้อาวุโสสูงสุดและถามให้ได้!
มู่เฉียนซีเก็บกระบี่กลับมา และสุดท้ายเซียวเหยาก็ยกขาเตะอวี้ปิงชิงไปครั้งหนึ่ง
ผัวะ! อวี้ปิงชิงล้มลงไปกับพื้น เสื้อผ้าอาภรณ์สีขาวราวกับหิมะนั้นของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน
“หน้าตาอัปลักษณ์แล้วยังไม่รู้จักเจียมตัว กล้ามายั่วยวนประมุขน้อยเฉียนเยี่ย ช่างไม่รู้จักสำเหนียกดูตัวเองเอาซะเลย”
อวี้ปิงชิงอับอายและกรุ่นโกรธจนอยากจะฉีกกระชากเนื้อหนังมังสาของเซียวเหยาออกมาจริง ๆ เจ้านี่ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก
“นี่เจ้ากล้าทำกับชิงเอ๋อร์ถึงเพียงนี้เลยเหรอ เจ้ามันรนหาที่ตาย!”
นายน้อยใหญ่ นายน้อยรองและพวกก็โกรธเกรี้ยวขึ้นแล้ว เป็นเพียงแค่ชายคนโปรดก็เท่านั้น นึกไม่ถึงเลยว่าจะกล้าอวดดีกำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้
เซียวเหยายิ้มพลางกล่าวว่า “จะสู้เหรอ! เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวพวกเจ้าเหรอห้ะ?”
พวกเขาแต่ละคนอายุมากกว่าเซียวเหยามาก แต่หากเปรียบเทียบกันที่พลังความแข็งแกร่งแล้วละก็ ไม่มีทางเทียบกับเซียวเหยาได้เลย และในตอนนี้เองผู้อาวุโสสูงสุดก็กล่าวขึ้นว่า “ท่านหัวหน้าตำหนัก เซียวเหยาอันตรายมาก เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เขาก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่หลวงขึ้น ข้าว่าปิดผนึกพลังวิญญาณเขาเถอะขอรับ”
.
