ร์ อวี้ปิงชิงของพวกเราได้ยังไง”
เซียวเหยาขยิบตาให้มู่เฉียนซีครั้งหนึ่งและกล่าวว่า “ข้าน้อยจะบริสุทธิ์ผุดผ่องหรือไม่นั้น ประมุขน้อยเฉียนเยี่ยก็เคยพิสูจน์มาแล้ว เจ้าบอกว่าน้องชิงเอ๋อร์ผู้นี้บริสุทธิ์ผุดผ่อง หรือว่าเจ้าเคยพิสูจน์แล้วอย่างนั้นเหรอ?”
อวี้ปิงชิงโกรธจนแทบคลั่งอยากฆ่าคนเหลือเกิน ส่วนนายน้อยสี่ก็โดนว่ากลับจนพูดไม่ออก
พวกเขาเสแสร้งทำตัวสูงส่ง ตอนนี้พบกับเซียวเหยาผู้ไร้ศีลธรรม เป็นผู้ที่ปราบปรามพวกเขาอย่างแท้จริง
ในตอนนี้เอง น้ำเสียงอันเย็นยะเยือกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “หุบปาก!”
จิตสังหารอันเย็นยะเยือกของกู้ไป๋อีแทบจะฉีกเนื้อเซียวเหยาผู้นี้ให้แหลกเป็นชิ้น ๆ อยู่แล้ว คนอื่นต่างก็ได้แค่มองเท่านั้น!
เจ้าคนสารเลวนี่ล่วงเกินท่านหัวหน้าตำหนักแล้ว มีละครดี ๆ ให้ชมแล้วสิ!
ผลสุดท้ายเซียวเหยาก็รีบหลบไปอยู่ด้านหลังมู่เฉียนซี
“ประมุขน้อยเฉียนเยี่ย ต้องช่วยข้าน้อยนะ!”
จู่ ๆ จิตสังหารของกู้ไป๋อีก็อันตรธานหายไปทันที ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว “ประมุขน้อยเฉียนเยี่ย หลังจากที่ชิงเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการประลองในครั้งก่อน อาการนางยังไม่หายดี ประมุขน้อยรีบปล่อยนางเถอะนะ”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “ออ! ข้าก็ลืมไป!”
ตอนนี้ยังไม่ได้คิดจะต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับผู้อาวุโสสูงสุด มู่เฉียนซีจึงเก็บกระบี่ไป และเหลือบมองไปที่อารองผู้ที่ยืนอยู่ราวกับเงาตามตัวผู้นั้น
ครั้งนี้อยู่ในอาณาเขตของตระกูลเซ
