องเอาซะเลย เจ้าดูหน้าตาเซียวเหยา แล้วหันมาดูหน้าตาหลานสาวตัวเองสิ ยังไม่รู้อีกเหรอว่าข้าควรจะเลือกใคร?”
เซียวเหยายิ้มพลางกล่าว “ประมุขน้อยเฉียนเยี่ย หญิงอัปลักษณ์เช่นนี้ไม่อาจเทียบข้าน้อยได้แม้แต่น้อย ดูท่าทางนางสิแข็งทื่ออย่างกับต้นไม้ หากขึ้นเตียงก็ไม่ต่างอะไรกับปลานอนตาย จะเทียบข้าน้อยได้อย่างไรกัน!”
เซียวเหยาไม่กลัวว่าผู้อาวุโสสูงสุดจะแข็งแกร่งมากเพียงใด เขาวิ่งไปอยู่ข้างกายมู่เฉียนซีพลางกล่าว “ประมุขน้อยว่าข้าพูดถูกหรือไม่?”
เดิมทีตำหนักเป่ยหานมีมู่หรงเฉียนเยี่ยคนเดียวก็ก่อเรื่องวุ่นวายมากพออยู่แล้ว นี่ยังมีเซียวเหยาบ้านี่เพิ่มขึ้นมาอีกคนอีก สีหน้าของผู้อาวุโสสูงสุดโกรธเกรี้ยวจนเขียวคล้ำแล้ว
ส่วนอวี้ปิงชิงในตอนนี้ดวงตาก็ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะเช่นกัน นางถูกเขาแย่งชิงตำแหน่งประมุขน้อยไปแล้ว แถมยังได้รับบาดเจ็บสาหัสจนต้องรักษาตัวมาโดยตลอด
ในวันนี้ได้ออกมาฝึกประสบการณ์ แต่มู่หรงเฉียนเยี่ยบัดซบนี่ยังดูถูกเหยียดหยามนางได้ถึงเพียงนี้อีก
นางเป็นถึงอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งตำหนักเป่ยหาน เป็นคนที่บริสุทธิ์ผุดผ่องมาโดยตลอด นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะกล่าววาจาว่านางไม่อาจเทียบหญิงโคมเขียวผู้นี้ได้
นายน้อยสี่ทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว เขาจึงกล่าวขึ้นว่า “ประมุขน้อย พูดแบบนี้มันไม่ถูกนะ ก็แค่รูปลักษณ์ภายนอกดูดีก็เท่านั้น คนผู้นี้ยังไงก็เป็นผู้หญิงโคมเขียวในเมิ่งจุ้ยชวนอยู่วันยังค่ำ คนผู้นี้จะมาเทียบน้องชิงเอ๋อ
