ิทธิ์เทพอยู่ พวกเราจะเดินทางไปที่นั่น ได้โปรดประมุขน้อยส่งตัวคนตระกูลเซียวให้ข้าด้วย”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าบอกว่าต้องการใครก็จะเอาไปได้อย่างนั้นเหรอ เจ้ามีสิทธิ์อะไร?”
“ท่านหัวหน้าตำหนักรับปากแล้ว ประมุขน้อยเฉียนเยี่ยอย่าได้ขัดคำสั่งของท่านหัวหน้าตำหนักจะดีกว่า”
ฝ่าบาทลงมือเองแล้ว กู้ไป๋อีไม่อาจปฏิเสธได้!
ดวงตาของเซียวเหยาหม่นหมองลง หัวหน้าตำหนักเป่ยหานผู้นี้เชื่อใจไม่ได้อย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด!
นายท่านถูกเขาหลอกแล้ว!
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าไม่เชื่อ! หัวหน้าตำหนักบอกให้ข้ามอบตัวเขาให้เจ้าอย่างนั้นเหรอ รอให้เขามาพูดกับข้าด้วยตัวเอง ข้าถึงจะยอมส่งเขาให้เจ้า!”
“อย่างไรเสียท่านหัวหน้าตำหนักก็ตอบตกลงแล้ว ในเมื่อประมุขน้อยเฉียนเยี่ยไม่ยอมส่งตัวเขามา เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”
กล่าวจบ ผู้อาวุโสสูงสุดก็ให้คนมาแย่งชิงตัวทันที
หากมู่หรงเฉียนเยี่ยไม่คัดค้าน เขาก็จะไม่ทำร้ายเขา
แต่หากคัดค้านแล้วละก็ เขาก็จะลงมือทำให้ประมุขน้อยผู้นี้เป็นคนไร้ประโยชน์ไปเสีย เมื่อถึงตอนนั้นต่อให้กู้ไป๋อีจะปกป้องเจ้าเด็กนี่ เขาก็จะบอกว่าเป็นความผิดพลาดได้
และในขณะที่พวกเขากำลังจะพุ่งเข้ามานั้น เซียวเหยาก็กล่าวขึ้นว่า “ท่านประมุขน้อยเฉียนเยี่ย ข้าน้อยไม่อยู่กับท่านแล้ว ข้าต้องขอตัวก่อน!”
“ขวางเขาเอาไว้ อย่าให้หนีไปได้!” ผู้อาวุโสสูงสุดตะโกนสั่งให้คนขวางเซียวเหยาไว้
มู่เฉียนซีย่อมรู้ดีว่าเซียวเหยากลัวผู้อาวุโสส
