ูงสุดจะทำร้ายนาง เขาจึงตัดสินใจจะหนีไปจากที่นี่ แต่ลำพังตัวเขาคนเดียวไม่สามารถหนีรอดไปจากเงื้อมมือของผู้อาวุโสสูงสุดได้แน่นอน
“เงาจันทราหนาวเหน็บ!”
กระบี่ของมู่เฉียนซีออกจากฝัก และลงมือทันที
ผู้อาวุโสสูงสุดส่งสายตาให้ลูกน้อง และลูกน้องของเขาก็ทำการห้อมล้อมนางทันที
“ประมุขน้อยเฉียนเยี่ย อย่าได้เอาแต่ใจตัวเองนักเลย”
มู่เฉียนซีตะโกนด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไสหัวออกไป!”
พลังธาตุวารีพรั่งพรูออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“ดูท่าประมุขน้อยเฉียนเยี่ยคงจะถูกเจ้าคนผู้นั้นทำเสน่ห์เข้าแล้ว ข้าทำให้เพียงแค่ล่วงเกินแล้วล่ะ”
ตูม!
ครั้นแล้ว ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มต่อสู้กัน หลิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยืนกัดฟันกรอดจนเลือดแทบจะไหลออกมาแล้ว
เห็นคนมากมายลงมือกับซีเอ๋อร์เช่นนี้ แต่เขากลับไม่สามารถทำอะไรได้! แม้ว่าเขาจะมีพลังความแข็งแกร่งก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี!
คนเหล่านี้พุ่งเข้าไป อาศัยความแข็งแกร่งของตัวเองลอบลงมือกับมู่เฉียนซีด้วยวิธีการต่าง ๆ หากไม่ใช่เพราะมู่เฉียนซีมีความเร็วพอแล้วละก็ คาดว่าต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสเป็นแน่
และในขณะที่ผู้อาวุโสสูงสุดคิดว่าตนเองจะชนะอยู่แล้วนั้น จู่ ๆ ร่างในชุดสีดำแดงร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น
วายุพัดกระโชกมาทำร้ายลูกน้องของผู้อาวุโสสูงสุดไม่น้อย น้ำเสียงอันสง่าเสียงหนึ่งดังขึ้น “พวกมดปลวกเหล่านี้ นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะลงมือทำร้ายประมุขน้อยแห่งตำหนักเป่ยหานเช่นนี้ นี่เป็นกฎของตำหนักเป่ยหานของพวกเจ้าอ
