ก็จริง การบีบบังคับพลังให้แข็งแกร่งขึ้นด้วยทักษะลึกลับ อีกทั้งยังทำลายตัวเองเช่นนี้อีก ต่อให้เขาเป็นผู้กระทำเอง ก็ใช่ว่าเขาจะสามารถหยุดได้
หากไม่ใช่เพราะนางกับกู้ไป๋อีอยู่ที่นี่ เขาก็ยังไม่อยากตาย แต่เมื่อคิดดูแล้ว เขาคิดว่าการที่เขาทำลายตัวเองที่นี่ก็ไม่เลวเลย
เพราะมันสามารถทำลายตำหนักเป่ยหานให้ราบเป็นหน้ากลองได้อย่างง่ายดาย ถึงแม้ว่าตาเฒ่าเหล่านั้นจะหนีไปได้ก็ตาม
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋ แสงธรรมของอินรั่วเฉินทำให้พิษนั่นอ่อนแอลงแล้ว เจ้าใช้กระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดทำลายรังไหมพิษนั่นเร็วเข้า”
“ได้!”
ทันใดนั้นกระบี่เล่มหนึ่งของกู้ไป๋อีก็พุ่งไป ไม่ได้มีกระบวนท่าอันใด แต่กลับถ่ายเทพลังวิญญาณทั้งหมดของเขาเข้าไปในกระบี่เล่มนั้น
พลังอำนาจนี้ยากที่จะต้านทานได้!
ตูม!
ลำแสงกระบี่ของกู้ไป๋อีแทงทะลุแสงธรรมของอินรั่วเฉิน และตัดรังไหมพิษนั้นออก
และในตอนนี้เอง มู่เฉียนซีก็โยนเข็มยาออกมาสามเข็มและพุ่งเข้าไปตามลำแสงกระบี่ของกู้ไป๋อี
ในตอนนี้แม่นางเซียวรู้สึกเจ็บปวดเป็นร้อยเท่า เขาหลบลำแสงกระบี่ของกู้ไป๋อีเอาไว้ได้ แต่ไม่สามารถหลบหลีกอาวุธลับขนาดเล็กนั้นได้
พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ! เข็มยาสามเข็มนั้นแทงเข้าไปในร่างกายของเขา
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “สำเร็จแล้ว!”
เดิมทีพิษในร่างกายกำลังจะระเบิดออกมาแล้ว และเขาควรจะถูกพิษนี้ทำลายจนร่างแตกสลายเป็นผุยผง แต่กลับนึกไม่ถึงเลยว่าพิษนั้นจะถูกยับยั้งลงไปแล้ว
แม่นา
