น
มู่เฉียนซีโยนสมุนไพรวิญญาณมากมายหลายชนิดลงไป และกล่าวกับหลุนหุยว่า “เจ้ารีบหลอมเถอะ!”
“ใครก็ได้เข้ามาหน่อย! ดูแลเขาให้ดี หากเขาไม่กิน ก็ป้อนใปเรื่อย ๆ จนเขายอมกิน”
“ขอรับท่านประมุขน้อย!”
ครั้นแล้ว สถานการณ์ความวุ่นวายของตำหนักเป่ยหานในครั้งนี้ก็ได้สงบลง ทุกคนล้วนแต่พูดว่าท่านหัวหน้าตำหนักกับโอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ้านอินฝีมือเก่งกาจมาก สถานการณ์อันน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนั้นแต่พวกเขากลับสามารถจัดการได้
“ไปตรวจสอบมาว่านักพิษผู้นั้นมันเป็นใครกันแน่ ดินแดนสี่ทิศของเราไม่มีนักพิษเช่นนี้ปรากฏมานานมากแล้ว” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวเสียงขรึม
หลังจากที่นอนสลบไสลมาเป็นเวลาสามวัน ในที่สุดแม่นางเซียวก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว
“ข้ายังไม่ตาย!” ดวงตาของแม่นางเซียวเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เขาไม่อยากจะเชื่อจริง ๆ
ต่อให้ท่านปู่ของเขายังอยู่ในโลกใบนี้ แต่สถานการณ์เช่นนั้นท่านปู่ก็ไม่สามารถช่วยเขาได้อย่างแน่นอน
บาดแผลก็หายแล้ว ชุดก็เปลี่ยนใหม่สะอาดเอี่ยมแล้ว ไหนจะร่างกายที่ดูเหมือนจะมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้างแล้ว เห็นทีว่าเขาคงจะได้รับอาหารในขณะที่นอนสลบไสลอยู่
ในตอนนี้เองก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้น “แม่นางคนงามฟื้นแล้วเหรอ!”
“ใคร?”
แม่นางเซียวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่เห็นใครแม้แต่คนเดียว!
และในตอนนี้เอง หม้อยาสีดำขลับก็ได้ปรากฏขึ้นกลางอากาศ และกล่าวว่า “ในที่สุดคนงามก็ฟื้นแล้ว บำรุงร่างกายสักหน่อยเถอะ อาการรอมร่อเช่นนี้จ
