หน้าเช่นนี้แล้ว จะไม่คว้าเอาไว้ได้อย่างไรกันล่ะ
ทว่า แม่นางเซียวนั้นคิดในแง่ดีเกินไปแล้ว หลังจากที่เขากินยาพิษกองนี้หมด หลุนหุยก็โยนยาพิษมากมายออกมากลบร่างของเขาอีกครั้ง
“กินอีก! รีบ ๆ กินเข้าไป!”
แม่นางเซียวตกใจนิ่งอึ้งไป นี่เอายาพิษมากมายเช่นนี้มาจากที่ใดกัน!
เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นนักพิษที่เสพติดยาพิษมาก ๆ แต่ตอนนี้เขากินยาพิษไปเยอะแยะมากมายจนแทบจะอ้วกออกมาแล้ว
อ้วก!
“ข้ากินไม่ไหวแล้วจริง ๆ ข้ากลืนไม่ลงแล้ว ขะ ข้า…”
“ช่างเถอะ! จะให้เจ้ากินจนท้องอืดตายก็ไม่ดี!” ในที่สุดหลุนหุยก็ปล่อยเขาด้วยความเมตตา
แม่นางเซียวเอนกายพิงเตียงอย่างหมดแรง เขาเกือบจะลากตำหนักเป่ยหานให้ตายไปด้วยกันได้แล้วเชียว นึกไม่ถึงเลยว่าจะรอดมาได้
ไม่เพียงแต่จะรอดเท่านั้น แต่ยังเอายาพิษอันล้ำค่ามากมายถึงเพียงนี้มารักษาเขาอีก คนผู้นั้นเป็นใครกันแน่?
คนเดียวที่เขาจะต่อสู้ด้วยนั่นก็คือชายหนุ่มชุดขาวผู้นั้น มู่หรงเฉียนเยี่ย…
เขาพึมพำเสียงเบาว่า “มู่หรงเฉียนเยี่ย เจ้าเป็นใครกันแน่?”
เมื่อได้รับรายงานมาว่าอาการของเจ้าหมอนั่นดีขึ้นมากแล้ว
มู่เฉียนซีคิดจะไปพูดคุยกับเขาให้กระจ่าง เพื่อไม่ให้เขาทำลายตัวเองอีก
“อย่าไป!” มู่เฉียนซีจะไปหานักพิษผู้อันตรายผู้นั้นอีกครั้ง แต่กู้ไป๋อีกลับไม่เห็นด้วย
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ วางใจเถอะ! ฝีมือการใช้พิษของเขาเก่งกาจก็จริง แต่เขาก็ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก แต่เจ้าห้ามลงมือเป็นอันข
