าด เพื่อไม่ให้เขาเสียสติไปเหมือนครั้งก่อน”
ครั้นแล้ว มู่เฉียนซีก็ไปหาแม่นางเซียวอีกครั้ง เมื่อเห็นนางมาเช่นนี้ แม่นางเซียวก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “ประมุขน้อยเฉียนเยี่ย ผู้มีพระคุณของข้า ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ข้าควรตอบแทนด้วยการมอบกายถวายชีวิตให้”
“ประมุขน้อยเฉียนเยี่ยลงมืออย่างใจกว้างถึงเพียงนี้ ตอนนี้อาการข้าก็ดีขึ้นมากแล้ว ประมุขน้อยอยากจะทำอะไรข้าก็เชิญได้เลย!”
มู่เฉียนซีกล่าว “แม่นางเซียว เจ้าแซ่เซียว แล้วเจ้าชื่อว่าอะไรล่ะ?”
“ข้ามีนามว่าเซียวเหยา แต่ข้าชอบให้ประมุขน้อยเฉียนเยี่ยเรียกข้าว่าแม่นางเซียวมากกว่า มันแสดงให้เห็นถึงความงดงามของข้า หรือว่าการที่ข้าได้รับบาดเจ็บไปในครั้งนี้ หน้าตาของข้าจะไม่งดงามแล้ว?” แม่นางเซียวลูบไล้ใบหน้ารูปไข่ของตนเองพลางกล่าว
จากนั้นเขาก็เอายาจำนวนมากออกมาอีกครั้ง และกล่าวว่า “ข้าทำลายตัวเองไม่สำเร็จ ของเหล่านี้ยังมีอยู่ ประมุขน้อยเฉียนเยี่ยจะลองหรือไม่? มันจะต้องทำให้ประมุขน้อยมีความสุขเป็นที่สุดแน่นอน!”
