ะกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าอยากแอบฟังก็แอบฟังได้!”
เสี่ยวไป๋เลือกที่จะอยู่ข้างนางอย่างไม่ลังเล นางก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังเขา
แม่นางเซียวหิวจนหน้ามืด ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงก้าวเท้าดังมาจากด้านนอก
ประตูถูกเปิดออก จากนั้นเขาก็เห็นใบหน้าของคนผู้นั้นที่เขาต้องการจะฉีกเนื้อหนังออกเป็นหมื่น ๆ ชิ้น
เขากัดฟันกรอดพลางกล่าว “ประมุขน้อยเฉียนเยี่ย ในที่สุดก็มาสักที! ให้ข้าน้อยรอนานเกินไปแล้ว”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ดูท่าข้าจะมีเสน่ห์มากจริง ๆ นะ ทำให้แม่นางเซียวคิดถึงได้ถึงเพียงนี้ ข้ารู้สึกเป็นเกียรติมากจริง ๆ”
“เจ้าฆ่าข้าซะเถอะ! เจ้าไม่มีทางได้รู้อะไรจากปากข้าหรอก”
มู่เฉียนซีกล่าว “ถึงแม้ว่าปากเจ้าจะบอกว่าต้องการให้ข้าฆ่าเจ้ามาก แต่แววตาของเจ้า มันกลับบอกว่าเจ้าไม่อยากตายง่าย ๆ เช่นนี้นะ”
มู่เฉียนซีจ้องมองไปที่ดวงตาที่มีเสน่ห์คู่นั้น เห็นความตายดั่งคืนสู่มาตุภูมิ แต่ก็ดูไม่เต็มใจที่จะตายอยู่ลึก ๆ
แม่นางเซียวกล่าว “ตกอยู่ในกำมือของเจ้าแล้ว ต่อให้ข้าไม่อยากตายแล้วมันจะมีประโยชน์ใดล่ะ?”
“ข้าไม่ฆ่าเจ้าก็ได้ แต่อยากดูการแสดงของเจ้าสักหน่อย” ดวงตาของมู่เฉียนซีมองเขาด้วยความป่าเถื่อน
“นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าประมุขน้อยเฉียนเยี่ยจะชอบผู้ชายจริง ๆ แถมยังชื่นชอบข้าเสียแล้วด้วย” แม่นางเซียวกล่าวเย้ยหยัน
แม่นางเซียวหลับตาลงพลางกล่าว “ข้ายังไม่อยากตาย ต่อให้จะถูกดูถูกเหยียดหยาม ข้าก็ยอม”
กล่าวจบ เขาก็ถอดเ
