มารถเคลื่อนไหวได้เลย ขณะที่เอนกายอยู่บนเตียง เขาก็กำลังคิดว่าเมื่อไหร่มู่หรงเฉียนเยี่ยจะกลับมาสักที ตกลงมู่หรงเฉียนเยี่ยจะทำอะไรกับเขากันแน่
หรือว่าต้องการจะทำเช่นนั้นจริง ๆ?
สุดท้ายเขาก็รอด้วยความกระวนกระวายใจทั้งคืนจนถึงรุ่งสาง แต่มู่หรงเฉียนเยี่ยก็ไม่มา
แม่นางเซียวโกรธจนควันออกหูแล้ว “มู่หรงเฉียนเยี่ย เจ้าเล่นลิ้นกับข้า!”
เขาครุ่นคิดว่าเมื่อคืนไม่มา วันนี้ก็ต้องมาแน่นอน!
แม่นางเซียวรอมาทั้งวันจนรอบดวงตาดำคล้ำแทบจะกลายเป็นหมีแพนด้าแล้ว ไม่มีอารมณ์จะกินอะไรทั้งสิ้น แต่จนป่านนี้คนที่เขารอก็ยังไม่มา
ความโกรธแค้นในใจของแม่นางเซียวนั้น มู่เฉียนซีย่อมรู้ดี จึงได้ส่งคนมาแจ้งข่าว
“แม่นางเซียว ท่านประมุขน้อยบอกว่าให้แม่นางกินอะไรสักหน่อย! มิเช่นนั้นคืนนี้จะไม่มีแรงดูแลปรนนิบัติท่านประมุขน้อยของพวกเรา”
สีหน้าของแม่นางเซียวเขียวคล้ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากล่าวอย่างเกรี้ยวกราด “ไสหัวไปให้พ้น! ไสหัวออกไปให้หมด!”
เมื่อยามรัตติกาลมาเยือน ก็ถึงเวลาที่จะไปหาหญิงงามผู้นั้นแล้ว
ทันทีที่เปิดประตู ก็มีร่างชุดขาวร่างหนึ่งยืนขวางหน้ามู่เฉียนซีไว้
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋ เจ้าจะไปด้วยเหรอ บางทีเรื่องที่เจ้าจะได้ยินในคืนนี้ อาจจะทำให้เจ้าเลือกยากก็ได้นะ”
กู้ไป๋อีผงะไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าก็จะอยู่ข้างเจ้า ฉะนั้นไม่มีเรื่องใดที่ทำให้ข้าเลือกยากได้”
มู่เฉียนซีตกใจเล็กน้อย ก่อนจ
