แล้ว รูปร่างเพรียวบาง คิ้วโค้งโก่งดุจใบหลิว ดวงตาคมดุจพระจันทร์เสี้ยว
สดสวยแพรวพราวดุจดั่งดอกจอกน้ำทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะเด็ดขึ้นมา
“แม่นางเซียว!” มู่เฉียนซีกล่าวเสียงต่ำ
“หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งจุ้ยเมิ่งชวน ต่อให้มีหยกวิญญาณนับสิบล้านก็ยากที่จะซื้อตัวแม่นางเซียวได้”
ในฐานะที่เป็นหัวหน้าหอหมอปีศาจ และประมุขน้อยแห่งตำหนักเป่ยหาน เรื่องราวบางอย่างในเมืองเป่ยหานมู่เฉียนซีก็ย่อมรู้เป็นอย่างดี
แม่นางเซียวมองมู่เฉียนซี ภายในดวงตาคู่นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง
“เอ่อ ข้า…ตั้งแต่คุณชายย่างเท้าเดินเข้ามาในจุ้ยเมิ่งชวน ข้าก็รู้สึกหลงรักคุณชายตั้งแต่แรกเห็นแล้ว”
นางคณิกาทั้งสี่ตกตะลึงตาค้าง ต้องรู้เอาไว้เลยว่าแขกที่มาจุ้ยเมิ่งชวนนั้นมีจำนวนไม่น้อยเลยที่ยอมทุ่มหมดหน้าตักเพื่อที่จะได้เห็นเพียงรอยยิ้มของนาง แต่นางก็ไม่สนใจพวกเขาเหล่านั้นแม้แต่คนเดียว
นึกไม่ถึงเลยว่าจะมาต้องตาคุณชายท่านนี้ซะแล้ว อีกอย่าง คุณชายท่านนี้ก็เป็นคนที่ชอบไม้ป่าเดียวกันเสียด้วยสิ ช่างทำร้ายจิตใจแม่นางเซียวจริง ๆ
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “ถึงกับทำให้แม่นางคนสวยปานนี้ชอบข้าได้ นับว่าเป็นเกียรติยิ่งนัก”
แม่นางเซียวยิ้มขึ้นด้วยความตื่นเต้นราวกับบุปผาที่กำลังผลิบานก็มิปาน “คืนนี้ ข้าอยากจะดูแลปรนนิบัติคุณชายสักคืน หวังว่าคุณชายจะไม่รังเกียจ”
เหล่านางคณิกาได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจขึ้น นี่พวกนางไม่ได้หูฝาดไปกระมัง!
นึกไม่ถ
