นึกไม่ถึงเลยว่าจะยังมีพลังจิตส่วนหนึ่งเหลืออยู่บนกล่องลูกเต๋า
เพียงแต่ว่าการแอบซ่อนของเขามันยอดเยี่ยมเกินไปจริง ๆ นึกไม่ถึงเลยว่านางจะรับรู้ไม่ได้
แต่สำหรับการพนันแล้ว ก็ยังนับว่าอินรั่วเฉินนั้นอ่อนด้อยเกินไป
มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มขึ้นเล็กน้อย จากนั้นนางก็ยกกล่องลูกเต๋าขึ้น
ทุกคนจ้องมองไปที่กล่องลูกเต๋านั้นอย่างใจจดใจจ่อ พวกเขารู้สึกสงสัยมากว่าชายหนุ่มรูปงามผู้นี้จะสามารถเอาชนะในตาสุดท้ายได้หรือไม่?
สุดท้าย ในกล่องก็ไม่มีลูกเต๋าอยู่แล้ว แต่มีเศษผงบางส่วนอยู่!
มู่เฉียนซีกล่าว “เป็นศูนย์ เจ้าแพ้อีกแล้ว! ลูกประคำนี้เป็นของข้าแล้ว”
ทุกคนต่างก็เกิดความโกลาหลขึ้น นี่มัน…
“แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ!”
“ทำได้ยังไงกันนะ!”
“……”
ถึงแม้ว่าจะแพ้พนันจนหมดตัว แต่อินรั่วเฉินก็ยังไม่เผยความโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย
เขามองมู่เฉียนซีและยิ้มราวกับดีใจกับมู่เฉียนซีที่ชนะพนันในครั้งนี้
มู่เฉียนซีกล่าว “ไปกันเถอะ!”
พวกเขาใช้เวลาไปกับการพนันไม่น้อย เมื่อออกมาจากโรงพนันก็พบว่าท้องฟ้าได้มืดลงแล้ว
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “วันนี้ข้าโชคดีมาก ชนะมาไม่น้อยเลย ไปกันเถอะ! ข้าจะพาเจ้าไปที่ที่มันเยี่ยมยอดกว่านี้”
อินรั่วเฉินพยักหน้าเล็กน้อย และเดินตามไป!
แสงไฟส่ายไปมาระยิบระยับ เต็มไปด้วยสีสันอันน่าหลงใหล!
เสียงเพลงบรรเลงไปอย่างครื้นเครง!
สีหน้าของอินรั่วเฉินยังคงเรียบนิ่งอยู่เฉกเช่นเคย มู่เฉียนซีเดินมาที่หออันเป็นท
