ินรั่วเฉินและกล่าวว่า “รั่วเฉิน มัวแต่นั่งเฉยอยู่ทำไมล่ะ ดื่มสิ! หรือจะต้องให้ข้าป้อนอีกสักจอก”
อินรั่วเฉินไม่อยากถูกปฏิบัติเช่นนั้นอีก เขาจึงยกจอกเหล้าขึ้นซดเอง!
แกร๊ง!
มู่เฉียนซีชนจอกเหล้ากับเขาหลายครั้ง และกล่าวว่า “หมดจอก!”
ชายหนุ่มตรงหน้าดูเลินเล่อไร้การควบคุม ทำทุกอย่างตามที่ใจต้องการ ดวงตาดุจดั่งดวงดาราคู่นั้นอินรั่วเฉินไม่เคยเห็นมาก่อน
อินรั่วเฉินกล่าว “หมดจอก!”
ในขณะที่มู่เฉียนซีกับอินรั่วเฉินกำลังดื่มด่ำสุราเลิศรสอยู่นั้น ก็มีคนคนหนึ่งเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องห้องหนึ่งของจุ่ยเมิ่งชวน จากนั้นคนผู้นั้นก็กล่าวว่า “แม่นาง ชายสองคนนั้นคือท่านประมุขน้อยเฉียนเยี่ยแห่งตำหนักเป่ยหาน ส่วนอีกคนคือโอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งแคว้นเทพฟ้านอินเจ้าค่ะ”
พรวด! สาวงามผู้นี้กำลังยกจอกเหล้าดื่มอยู่นั้นก็ก็สำลักทันทีเมื่อได้ยินเช่นนี้ นางกล่าวถามด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้าว่ายังไงนะ?”
.
