ยวกัน”
หน้าตาหล่อเหลาปานนี้ ไม่นึกเลยว่าจะชอบไม้ป่าเดียวกัน แม่นางเหล่านี้ต่างก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย!
จากนั้นพวกนางก็ไปห้อมล้อมอินรั่วเฉิน แต่ห่างกันถึงสามเมตรเช่นนี้ ไม่สามารถเข้าใกล้ชิดตัวเขาได้เลย
สาวงามเหล่านี้ต่างก็มองไปที่มู่เฉียนซีและส่งสายตาอย่างน่าสงสาร “คุณชาย นี่…”
“รั่วเฉิน ไม่ต้องเขินอายหรอกนะ!” มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว
“เฉียนเยี่ย เรากลับกันเถอะนะ! ที่นี่ไม่เหมาะกับพวกเรา”
“ไม่เหมาะที่ไหนกันล่ะ ข้าว่าเหมาะจะตายไป แม่นางคนสวย รินเหล้าก่อน!” มู่เฉียนซีโบกมือพลางกล่าวให้พวกนางรินเหล้า
หลังจากรินเหล้าเต็มจอก มู่เฉียนซีก็ยื่นจอกเหล้าให้อินรั่วเฉิน “นี่ของเจ้า!”
“ข้าไม่ดื่มเหล้า!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไหน ๆ วันนี้ก็กินเนื้อไปแล้ว จะขาดสิ่งนี้ไปไม่ได้ ดื่มเถอะ ๆ!”
“หรือว่าจะให้ข้าป้อนให้!”
มู่เฉียนซียื่นจอกเหล้าไปที่ปากเขาจริง ๆ ลำแสงที่กางกั้นนั้นใช้ได้กับสตรีเท่านั้น แต่ไม่ใช่กับนางที่รูปลักษณ์เป็นชายในตอนนี้
หรือว่าอินรั่วเฉินจะไม่รู้ถึงตัวตนของนาง!
กลิ่นเหล้าอันหอมหวนพัดโชยเข้าจมูก และนิ้วมืออันเรียวยาวดุจดั่งหยกนั้นก็เอียงจอกเหล้าสีขาวเทเข้าปากเขา
ครั้นแล้วมู่เฉียนซีก็เทเหล้าเข้าปากเขาอย่างอันธพาล
อือ!
ค่อก ค่อก ค่อก! มู่เฉียนซีไม่ได้ลงมืออย่างอ่อนโยน อินรั่วเฉินจึงสำลักขึ้น
จากนั้นนางก็ยกจอกเหล้าของตัวเองดื่มอย่างช้า ๆ ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า “รสชาติไม่เลวเลย!”
นางเหลือบมองอ
