ดวงตาอันบริสุทธิ์อย่างไร้มลทินคู่นั้นมองไปที่มู่เฉียนซี พลางยิ้มอย่างอ่อนโยน
ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะพูดจะทำสิ่งใดก็ล้วนแต่ถูกเขาให้อภัยไปเสียทุกอย่าง
ทว่า มู่เฉียนซีกลับรู้สึกว่าสายตาที่จ้องมองมาที่นางนั้นราวกับมองนางได้อย่างทะลุปรุโปร่งทั้งภายในและภายนอกก็มิปาน
การแปลงกายของนาง เขาดูออกได้ง่ายเพียงนั้นเลยเหรอ?
อินรั่วเฉินเอ่ยปากกล่าวว่า “ครั้งนี้ได้รับคำสั่งจากท่านอาจารย์ให้มาฝึกฝนประสบการณ์ในแดนเหนือเพื่อฝ่ากำแพงในการฝึกฝน ในระหว่างที่ยังทะลวงพลังวิญญาณไม่ได้นี้ อยากจะขออาศัยอยู่ที่ตำหนักเป่ยหานสักช่วงหนึ่ง ไม่ทราบว่าหัวหน้าตำหนักเป่ยหานจะตอบตกลงคำขอที่ไร้มารยาทนี้ของข้าหรือไม่?”
ด้วยสถานะของอินรั่วเฉินจะไปไหนมาไหนก็ได้
แต่กลับเลือกที่จะมาตำหนักเป่ยหาน!
ตอนนี้กู้ไป๋อีคิดเพียงแค่อยากจะโจมตีเจ้านี้ออกไปให้พ้นจริง ๆ ในตอนนั้นที่อินรั่วเฉินพัวพันกับซีเอ๋อร์เพื่อแย่งชิงวิญญาณกระบี่ มันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน!
มีความเป็นไปได้มากว่าเขาต้องรู้อะไรบางอย่างมา
คนผู้นี้อันตรายมาก ตั้งแต่ที่ได้เจอเขาเป็นครั้งแรกในแดนตะวันออก กู้ไป๋อีก็รู้แล้ว
มู่เฉียนซีดึงกู้ไป๋อีเอาไว้ ในเมื่อเขาต้องการจะอาศัยอยู่ในตำหนักเป่ยหาน ก็ให้เขาอยู่!
อยู่ในสายตาของพวกเขา อยู่ในอาณาเขตของพวกเขาก็ยังดีกว่าให้เขาไปอยู่ในที่ลับที่พวกเขาไม่สามารถเห็นอะไรได้เลย!
ผู้อาวุโสสูงสุดรู้สึกตื่นเต้นมาก เขากลัวว่าท่านหัวหน้าตำหน
