ักของพวกเขาจะกล่าวปฏิเสธ
จะทำสงครามกับแคว้นเทพฟ้านอินไม่ได้เด็ดขาด เพราะกองกำลังของแคว้นเทพฟ้านอินนั้นต้องเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดแน่นอน!
ถึงแม้ว่าตำหนักเป่ยหานจะยิ่งใหญ่ แต่ยอดฝีมือในแดนเหนือก็ใช่ว่าจะรวมตัวอยู่ในตำหนักเป่ยหานที่เดียว แต่สำหรับแคว้นเทพฟ้านอินนั้นไม่เหมือนกัน!
ทุกคนในแดนตะวันตกล้วนแต่นับถือพุทธศาสนาทั้งสิ้น พวกเขาเชื่อฟังและยอมถวายชีวิตให้แก่โอรสศักดิ์สิทธิ์และแคว้นเทพฟ้านอิน
หากล่วงเกิน เกรงว่าจะเกิดปัญหาไม่น้อย!
กู้ไป๋อีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ตกลง!”
เมื่อกู้ไป๋อีกล่าวเช่นนี้ออกมา ผู้อาวุโสสูงสุดก็โล่งใจและสบายใจขึ้น ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวว่า “ข้าจะเตรียมตำหนักที่สะดวกสบายให้แก่โอรสศักดิ์สิทธิ์ ต่อไปหลานสาวของข้าและศิษย์ของข้าเหล่านี้จะติดตามข้างกายโอรสศักดิ์สิทธิ์ หากโอรสศักดิ์สิทธิ์ต้องการสิ่งใดก็บอกได้เลย”
ผู้อาวุโสสูงสุดผลักอวี้ปิงชิงกับนายน้อยออกไป หากสามารถดึงโอรสศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้มาได้ มันจะมีประโยชน์กับเขามาก
ดวงตาคู่นั้นของอวี้ปิงชิงที่เย็นชามาโดยตลอด เมื่อเห็นอินรั่วเฉินก็อดที่จะทึ่งไม่ได้
ท่านหัวหน้าตำหนักเปรียบเสมือนบัวหิมะดอกหนึ่ง ทำให้คนอื่นมองเขาได้เพียงไกล ๆ เท่านั้น ไม่อาจเข้าใกล้ได้
แต่อินรั่วเฉินผู้นี้เปรียบเสมือนดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ที่นิ่งสงบ และดูอบอุ่น บางที…
แม้ว่าใจของนางจะผูกติดอยู่กับท่านหัวหน้าตำหนัก แต่นางก็รู้ดีว่าหากใกล้ชิดกับค
