ไป๋อี แต่เป็นชายหนุ่มรูปงามดุจดั่งทวยเทพคนหนึ่ง
ดวงตาสีเขียวอ่อนของชายหนุ่มสดใสไร้เดียงสา ชายรูปงามผู้นั้นเข้าใกล้เขามากถึงเพียงนี้ แต่เขากลับไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย
“หมอปีศาจ!” ไม่นานนักเฟิงอวิ๋นซิวก็ตอบสนองได้แล้วว่าคนผู้นี้เป็นใคร
การประลองการหลอมยาครั้งใหญ่ของแดนตะวันออก คนตรงหน้าผู้นี้คือผู้ที่เอาชนะผู้ร่วมประลองทุกคนได้
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “นายน้อยอวิ๋นซิว ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
เดิมทีท่าทางเช่นนี้ของอาถิงดูเย้ายวนใจมาก รอยยิ้มนี้ทำให้ผู้คนหลงใหลจนเหม่อลอยไปได้เลย
เฟิงอวิ๋นซิวกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มนี้ช่างคุ้นเคยและดูเป็นกันเองอย่างแปลกประหลาด
เขาไม่ได้สนิทมักคุ้นกับหมอปีศาจจึงตอบกลับไปอย่างมีมารยาทว่า “อืม ไม่ได้เจอกันนานเลย!”
ไม่นานนัก รอยยิ้มอันงดงามนั้นพลันอันตรายขึ้น
“ที่ข้าทำให้นายน้อยอวิ๋นซิวฟื้นขึ้นมาก็เพราะว่าข้าอยากถามเรื่องบางอย่างกับเจ้า เจ้าอยากตาย หรืออยากมีชีวิตอยู่ต่อ?”
เฟิงอวิ๋นซิวคิดว่า หากเขาพูดว่าอยากตายออกไป ชายหนุ่มตรงหน้าต้องใช้เข็มพิษแทงเขาจนตายเป็นแน่
เหมือนกับเฉียนซีมาก…
พลันนั้นเฟิงอวิ๋นซิวก็ตกใจกับความคิดของตนเองเป็นอย่างยิ่ง
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “ข้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ! ข้ายังทำภารกิจไม่สำเร็จ ข้าไม่มีทางตายอยู่ที่นี่เด็ดขาด”
มู่เฉียนซีกล่าว “ในเมื่อเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ เช่นนั้นข้าก็จะช่วยชีวิตเจ้า นอนอยู่ตรงนี้ นิ่ง ๆ หากเจ้ากล้าคิดหนี ข้าจะหักขาเ
