นั้นเหรอ?
มู่เฉียนซีเคลื่อนไหวไปมาในขณะที่มุ่งหน้าเข้าไปในป่า พลันนั้นกลิ่นอายหลายร่างก็ปรากฏออกมาอีกครั้ง หนึ่งในนั้นเป็นชายชราชุดขาว มู่เฉียนซีมองไปแล้วรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตามาก
“สาวน้อย เจ้ายอมเอากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ออกมาซะโดยดีเถอะ เห็นแก่ที่เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ในตอนที่อยู่ในหุบเขาปีกสวรรค์ ข้าจะทำให้เจ้าเป็นศพที่สวย”
คนผู้นี้ก็คือปรมาจารย์ไป๋ที่เจอกันตอนที่เดินทางมาถึงหุบเขาปีกสวรรค์ มู่เฉียนซีกล่าวเย้ยหยันว่า “ปรมาจารย์ไป๋ นึกไม่ถึงเลยว่าจะกล้าหักหลังข้าทั้ง ๆ ที่โดนพิษของข้าอยู่ เปิดเผยสถานะตัวตนของข้าออกไปเช่นนี้ ดูท่าเจ้าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ”
ปรมาจารย์ไป๋กล่าว “มู่เฉียนซี เจ้าคิดว่ายาพิษที่หม้อยาหม้อหนึ่งหลอมออกมาเป็นจำนวนมากในคราเดียวเช่นนั้นจะควบคุมข้าได้เหรอ ตำหนักตงจี๋มีเบื้องบนเป็นผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง พวกเขารับปากข้าแล้วว่าหลังจากที่ภารกิจครั้งนี้สำเร็จจะขอยาแก้พิษให้ข้า”
“เจ้ามันช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้วกระมัง! ยาลูกกลอนจากเบื้องบนนั้นนะเหรอ จะช่วยแก้พิษให้เจ้าได้”
“เป็นเช่นนั้นแน่นอน อยู่ในดินแดนสี่ทิศ ต่อให้เจ้าเก่งกาจมากเพียงใด เจ้าก็เป็นเพียงแค่กบในกะลาเท่านั้น ยาลูกกลอนเบื้องบนต้องแก้พิษให้ข้าได้แน่นอน” ปรมาจารย์ไป๋กล่าวอย่างมั่นใจ
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าไม่อยากจะพูดจาไร้สาระกับเจ้าแล้ว ลงมือเลยดีกว่า! คิดจะแย่งของของข้า ก็ต้องดูด้วยว่าเจ้ามีความสามา
