ินยาพิษนี่ของเจ้าเดี๋ยวนี้เลย”
ยาพิษที่หลุนหุยหลอมออกมา หลังจากที่เหล่าบรรดานักปรุงยานั้นกินเข้าไปแล้ว ก็ยังมียาพิษเหลืออยู่อีกไม่น้อย! มู่เฉียนซีเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าผู้นี้ ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสน มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าคิดดีแล้วเหรอว่าจะมอบชีวิตให้กับข้า นั่นมันเท่ากับว่าเจ้าและหุบเขาปีกสวรรค์จะอยู่กับหอหมอปีศาจ และต้องเป็นศัตรูกับกองกำลังต่าง ๆ ทั่วทั้งดินแดนสี่ทิศด้วย และหนึ่งในศัตรูนั้นก็มีกองกำลังระดับสามอย่างตำหนักตงจี๋ ตำหนักเป่ยหานและแคว้นเทพฟ้านอินด้วยนะ”
หลิงเฟิงกล่าว “ข้าเชื่อในความสามารถของผู้นำตระกูลมู่ เชื่อว่าเจ้าจะไม่หวาดกลัวคนเหล่านั้น”
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนั้นก็เอาตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน”
มู่เฉียนซีเอาโอสถให้เขาขวดหนึ่งพลางกล่าว “รสชาติของยาลูกกลอนนั่นไม่ค่อยอร่อย เจ้ากินโอสถนี้ก็แล้วกัน!”
คนผู้นี้ควรค่าที่จะได้รับการชื่นชม แต่ยังไม่ทันได้รับความเชื่อใจอย่างเต็มร้อย แต่ก็ได้รับการปกป้องแล้ว
หลิงเฟิงดื่มโอสถนั้นเข้าไปอย่างไม่รีรอ
มู่เฉียนซีกล่าว “เรื่องต่อจากนี้ เจ้าก็จัดการเองก็แล้วกัน! ข้าจะกลับไปพักผ่อนแล้ว”
นักปรุงยาเหล่านั้นมองไปที่มู่เฉียนซีและกล่าวว่า “ผู้นำตระกูลมู่ ผู้นำตระกูล ได้โปรดแก้พิษให้พวกเราด้วย! พวกเราโดนพิษของเจ้าบ้านั่น ขยับตัวไม่ได้เลย ผู้นำตระกูล!”
มู่เฉียนซีกล่าว “มันไม่ใช่พิษร้ายแรงอะไรหรอกนะ วันพรุ่งพวกเจ้าก็หายดีแล้
