ชิงมู่นั้นควรค่าให้นางเชื่อใจ
ครั้นแล้วมู่เฉียนซีจึงเอาสมุนไพรวิญญาณออกมาไม่น้อยโยนลงไปในหม้อ
จากนั้น หม้อหลุนหุยแห่งความตายก็ส่งเสียงออกมาด้วยความดีอกดีใจว่า “นายท่าน ข้ารักนายท่านที่สุดเลย!”
มู่เฉียนซีเคาะหม้อยาและกล่าวว่า “อย่าเรียกข้าซี้ซั้ว!”
ผ่านไปเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น ก็มีกลิ่นหอมโชยออกมาจากหม้อยา และยาลูกกลอนก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศทีละเม็ด ๆ
นักปรุงยาเหล่านั้นเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ “นั่นมันยาหอมสวรรค์ ยาขั้นสวรรค์ระดับสาม!”
“นั่นมันยาขั้นสวรรค์ระดับห้า ยาฮวานหลัว”
“นั่นมัน…”
“ยานี่ปรากฏขึ้นได้ยังไง?”
“หรือว่าหม้อยานี่ มันจะหลอมยาได้เอง?”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “ชิงมู่ นี่คือประโยชน์ของมันที่เจ้าบอกข้าอย่างนั้นเหรอ?”
ชิงมู่ตอบ “อืม! ตราบใดที่ให้พลังจิตหลุนหุยเพียงพอ หลังจากที่มันได้กลืนกินพลังจิตไป มันก็สามารถหลอมยาออกมาได้เองโดยไม่จำเป็นต้องใช้นักปรุงยา”
“โยนสมุนไพรวิญญาณลงไปในหม้อยา มันก็จะสามารถแบ่งสมุนไพรวิญญาณต่าง ๆ ได้เอง จากนั้นก็หลอมยาลูกกลอนชนิดต่าง ๆ ออกมาได้เอง”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้นเล็กน้อย นี่มันคือหม้อหลอมยาอัตโนมัติเหรอ! อีกทั้งยังมีความสามารถ และสะดวกสบายอีกด้วย
“เพียงแต่ว่า หลุนหุยหลอมยาลูกกลอนธรรมดา ๆ ได้เท่านั้น ยาลูกกลอนที่มันละเอียดอ่อน ยังจำเป็นต้องให้นักปรุงยาเป็นคนลงมือเอง” ชิงมู่กล่าว
สำหรับชิงมู่นั้นมันเป็นยาลูกกลอนธรรมดา
